ได้ยินคำของเถียนตง ต้วนหลิงเทียนพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง ยังหัวเราะออกมาดังร่าปานได้ยินเรื่องราวอันน่าขันจากเถียนตง
ครู่ต่อมาเสียงหัวเราะก็ค่อยๆหยุดลง
“เถียนตง! อย่างเจ้ายังมีคุณสมบัติมากล่าวถึงเรื่องพวกนี้กับข้าด้วยหรือ?”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนเผยความเยียบเย็น กล่าวออกด้วยน้ำเสียงไร้แยแส “ข้าต้วนหลิงเทียนขอถามเจ้าสักคำ ข้ากับเจ้า เราไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน แต่วันนี้เจ้าที่พึ่งเจอข้าครั้งแรกกลับคิดลงมือกับข้า! กล่าวให้ชัดคือเจ้าที่เป็นถึงอาวุโสเพลิงเงินคนหนึ่งกลับไม่ละอายแก่ใจคิดทุบตีรังแกศิษย์ที่แท้จริงเช่นข้า…แล้วไฉนข้าต้องกลัวเจ้า?”
“ข้าขอประกาศเอาไว้ตรงนี้!”
เสียงไม่แยแสของต้วนหลิงเทียนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดุร้าย “วันนี้เว้นแต่เจ้าจะฆ่าข้าหรือทำให้ข้าพิการ…หาไม่แล้วต่อให้เจ้ากล้าสัมผัสข้าแม้แต่ปลายผม ข้าจะให้คนใกล้ชิดของเจ้าทุกคนไม่ว่าจะศิษย์หรือลูกหลานต้องชดใช้! ข้าจะไปประมือสอนสั่งวรยุทธ์พวกมันทุกครั้งที่ข้ามีโอกาส!!”
ข่มขู่!
เป็นการข่มขู่ซึ่งๆหน้าอีกครั้ง
อย่างไรก็ตามไม่ว่าเถียนตงจะโมโหและเดือดดาลเพียงใด แต่ภายใต้วาจาคุกคามนี้มันก็ทำได้แค่บังเกิดจิตคิดฆ่าฟันต่อต้วนหลิงเทียนเท่านั้น แต่ให้มันลงมือฆ่าหรือทำลายต้วนหลิงเทียนจริงๆมันย่อมไม่กล้า
“เจ้ายืนนิ่งเป็นรูปปั้นไปเสียแต่โดยดีเถอะ!”
