ถึงแม้มันจะหวาดกลัวต้วนหลิงเทียนออกมาจากก้นบึ้งของใจ แต่มันก็ไม่อาจเผยทีท่าอ่อนแออะไรกับอีแค่คำไม่กี่คำของต้วนหลิงเทียนได้ หาไม่แล้วหลังจากวันนี้มันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
“พอใจ? ฮ่าๆๆๆ…!!”
ได้ยินคำของเฉินเผิง อยู่ๆต้วนหลิงเทียนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ราวกับเขาพึ่งได้ฟังเรื่องขำขันที่สุดในใต้หล้า เสียงหัวเราะดังกังวานก้องไปทั่ววังชินหั่ว
ผ่านไปครู่หนึ่งเมื่อเสียงหัวเราะของต้วนหลิงเทียนหยุดลง เขาก็มองเฉินเผิงอีกครั้งด้วยสายตาเยียบเย็น “เจ้า…ล้อข้าเล่นหรือ!?”
“เจ้า…จะทำบ้าอะไร!”
เมื่อเห็นว่าสายตาของต้วนหลิงเทียนที่มองจ้องมากลับฉาบไปด้วยจิตสังหาร เฉินเผิงไม่กล้าเชิดหน้าวางตัวหยิ่งยโสใดๆอีก สีหน้ากลายเป็นหวาดผวาขวาดกลัว ขวัญหนีดีฝ่อ!
เรียกว่าหากเทียบกับการวางท่าถือดีอยู่เหนือของมันก่อนหน้าดั่งราชสีห์ตอนนี้มันก็เสมือนแมวเซา ต่างกันราวกับคนละคน!
“ในอีก 3 ลมหายใจหลังจากนี้หากเจ้ากล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว…ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าอยู่ไม่สู้ตายเป็นยังไง!”
ในขณะที่สีหน้าเฉินเผิงเปลี่ยนสีกลับกลาย ต้วนหลิงเทียนพลันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สืบเท้าก้าวออก ย่นระยะถึงเบื้องหน้าเฉินเผิงในชั่วพริบตา
ครู่ต่อมาท่ามกลางสายตาของทุกผู้คนในวังชินหั่ว มือต้วนหลิงเทียนพลันสะบัดออกไปปานสายฟ้าฟาด
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
…
