‘มากมายขนาดนี้เลย…’
ต้วนหลิงเทียนอดทึ่งไปไม่ได้
เขาจำได้ว่าตอนที่อยู่สำนักจันทร์จรัสแสง ศิษย์พี่เขาป๋ายลี่หงก็พยายามคะยั้นคะยอให้เขารับปากกาจารึกระดับ 9 ดาวอันเป็นมรดกตกทอดเอาไว้ แต่เขาไม่อยากแย่งของรักศิษย์พี่เลยกล่าวปฏิเสธพร้อมเสนอเงื่อนไขออกไป
ในสถานที่เล็กๆแบบนั้น ปากกาจารึกระดับ 9 ดาวย่อมเป็นสิ่งของที่หายากนัก! เป็นสิ่งล้ำค่าที่แสวงหามิพบพานด้วยซ้ำ!!
ทว่าตอนนี้เมื่อได้เห็นสิ่งของหายากในอดีตวางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าเต็มไปหมด พร้อมคำอธิบายของหลิวอวิ๋นก็ทำให้เขาได้รู้ว่า…
ปากกาจารึกระดับ 9 ดาวนั้น ไม่นับเป็นของหายากอะไรในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าภูมิภาคเบื้องบนแห่งนี้ กระทั่งมันแทบจะเป็นอุปกรณ์พื้นฐานสำหรับปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 7 ดาวขึ้นไปด้วยซ้ำ ราคาเองก็ไม่ได้สูงมากมายอะไร
อย่างปากกาจารึกเซียนในวังศาสตราเซียนของลัทธิบูชาไฟแห่งนี้ แท่งที่แลดูดีและมีราคาแพงที่สุดก็มีราคาแค่ 1,000 คะแนนสะสมเท่านั้น…
ครู่หนึ่งต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน…
เมื่อเห็นว่าอยู่ๆต้วนหลิงเทียนก็ซื้อปากกาจารึกระดับ 9 ดาวเอาดื้อๆ หลิวอวิ๋นกับหลิวมู่ก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ และเป็นหลิวมู่ที่กล่าวถามออกไปตรงๆ “ศิษย์น้องหลิงเทียน เจ้าซื้อปากกาจารึกระดับ 9ดาวไปทำอะไรกัน? หรือเจ้าเป็นปรมาจารย์จารึกเซียนด้วย?!”
