“ก่อนหน้านี้ข้าเคยร่ำเรียนศาสตร์การจารึกสลักอาคมเซียนมาบ้าง และกล่าวไปข้าก็เป็นปรมาจารย์จารึกเซียนคนหนึ่งจริงๆ…หากวันหน้ามีเวลาว่างข้าว่าจะลองศึกษาร่ำเรียนมันเพิ่มเติมดู เพราะอาชีพนี้ท่าทางจะร่ำรวยไม่น้อย”
กล่าวจบต้วนหลิงเทียนก็หัวเราะเบาๆ
“อา นับเป็นเรื่องดีไม่น้อยจริงๆ หากเจ้ามีเวลาศึกษามัน”
หลิวมู่พยักหน้ารับ ลึกลงไปในแววตาเผยความสะทกสะท้อนไม่น้อย
มันยังจำได้ว่าพรสวรรค์รากวิญญาณของต้วนหลิงเทียนเป็นเพียงรากวิญญาณสีเหลืองเท่านั้น
หากพรสวรค์รากวิญญาณของต้วนหลิงเทียนไม่ใช่สีเหลือง มันก็คิดจะบอกให้ต้วนหลิงเทียนมุ่งมั่นในวิถียุทธ์ต่อไปจะดีกว่า อย่าได้ไปเสียเวลาอะไรกับเรื่องพวกนี้
ทว่าตอนนี้มันไม่อาจพูด
เพราะในสายตาของมัน
ความสำเร็จในวิถียุทธ์ของต้วนหลิงเทียน สมควรมาสุดทางแต่เพียงเท่านี้แล้ว
ถึงแม้ศิษย์น้องหลิงเทียนคนนี้จะมีพลังฝีมือสูงส่งและร้ายกาจนัก แต่ด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณที่เป็นสีเหลือง เกรงว่ากระทั่งขอบเขตเซียนนภาคงยากจะบ่มเพาะฝึกปรือจนบรรลุได้…นับประสาอะไรกับขอบเขตเซียนสวรรค์!
เช่นนั้นมันคิดว่าการที่ศิษย์น้องหลิงเทียนมีฝีมือย่อยอย่างอื่น และเลือกที่จะเพาะสร้างให้แข็งแกร่ง จะเป็นประโยชน์ในภายหลัง อย่างน้อยๆก็จะได้ไม่อยู่ว่างให้ทุกข์ใจ
