เลย! วันนี้อากาศร้อน ลุงของแกกินไม่อิ่ม ต้องซื้อเนื้อมาทำโจ๊กเพิ่ม ลูกพี่ลูกน้องของแกก็อยากกินเสี่ยวหลงเปา!”
เงินห้าหยวนถูกโยนลงมา แล้วผู้หญิงคนนั้นก็จากไปอย่างรวดเร็ว
ที่แท้เขาก็มีญาติ แต่เหมือนว่านิสัยของญาติคนนี้จะไม่ค่อยดีนักนะ
[อยากจะหัวเราะฉิบหาย แค่ห้าหยวนต้องซื้อทั้งเนื้อและเสี่ยวหลงเปา? ด้วยราคาอาหารแบบทุกวันนี้เนี่ยนะ คิดได้ยังไง!]
เสี่ยวเถาเถารู้สึกว่าพฤติกรรมการขว้างเงินของผู้หญิงคนนี้เป็นการดูถูกกันอย่างยิ่ง
เด็กคนนั้นที่น่าจะชื่ออันจวินเช็ดปาก ก่อนจะอาศัยมือของตัวเองพยุงตัว เคลื่อนไหว
เขาคลานไปที่ประตูทีละน้อย หยิบเงินขึ้นมาแล้วปีนขึ้นบันไดไป
ขาของเขาห้อยไปมา กระแทกบันไดและผนังเป็นจังหวะ ราวกับว่าขาของเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายอีกต่อไป มันไร้การตอบสนอง และดูไม่มีชีวิตชีวา
‘ช่างน่าสงสารจริง ๆ…’
เสี่ยวเถาเถาเต็มไปด้วยความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ “ผมจะไปหาคนมาช่วยทีหลัง…”
พอเขาพูดแบบนั้น แมวดำก็ส่งเสียงร้องด้วยความรำคาญ มันจ้องมองเสี่ยวเถาเถาอย่างไร้ความกรุณา และทำท่าอยากจะข่วนเขา
เฝ่ยไป๋ลู่ส่ายหัวแล้วพูดว่า “เราช่วยได้แค่ช่วงหนึ่ง แต่ช่วยตลอดไปไม่ได้”
“ปีที่แล้วตอนที่ขายังไม่หัก เขาก็อาศัยอยู่ที่นี่ ตอนนั้นมีผู้ใจดีโทรแจ้งตำรวจว่าครอบครัวลุงของเด็กชายคนนี้กำลังข่มเหงรังแกเขา แต่หลังจากดิ้นรนไปประมาณหนึ่งเดือน เด็กชายก็ยังจัดการกับครอบครัวลุงไม่ได้ แล้วยัง ‘บังเอิญ’ ขาหั
