บทที่ 34 เวินโจว
เฝ่ยไป๋ลู่รับจดหมายเชิญกลับมา มองตรงไปข้างหน้า ราวกับเธอไม่เห็นความไม่เชื่อบนใบหน้าคู่พ่อลูกตระกูลเฝ่ย และเดินตรงไปยังทางเดินตะวันออก
[???]
[โห่! เธอมีจดหมายเชิญอยู่แล้ว แต่ทำไมถึงไม่เอาออกมาก่อนหน้านี้เล่า]
[/หัวเราะขบขัน/ ถ้านักมายากลเผยไต๋ออกมาก่อน มันจะยังเป็นโชว์สุดวิเศษได้ยังไงล่ะ จริงไหม?]
[ฉันเข้าใจแล้ว ที่แท้เฝ่ยไป๋ลู่ก็แกล้งเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือ*[1] นี่เอง]
งูตัวน้อยที่ซุกอยู่ในกระเป๋ารู้สึกผิด พลันกลืนน้ำลายลงไป
เฉียดตายแล้ว มันทำให้ยัยปีศาจตัวโตนี่เกือบอับอายเพราะความกินไม่เลือกของมันเอง!
มันไม่กล้ากลืนอะไรลงไปไม่เลือกอีก
เฝ่ยมาเหมือนถูกตบหน้า เขาตกตะลึงเล็กน้อย เขาได้รับจดหมายเชิญนี้มาก็เพราะความช่วยเหลือของอาจารย์หลิน
แล้วทำไมเฝ่ยไป๋ลู่ถึงได้รับจดหมายเชิญได้ เธอได้มันมาจากไหน?
เขาส่งจดหมายเชิญให้แก่พนักงานต้อนรับและต้องการติดต่อสอบถามรายละเอียดกับเฝ่ยไป๋ลู่ จึงจะเดินตามเธอไป
“คุณครับ คุณไปทางนั้นไม่ได้นะครับ” พนักงานต้อนรับรีบตรวจสอบจดหมายเชิญ พอยืนยันข้อมูลเสร็จแล้ว ก็เรียกรั้งเฝ่ยมาไว้
เฝ่ยมาที่ถูกรั้งไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า พลันคว้าคอเสื้อพนักงานต้อนรับมา “ฉันมีจดหมายเชิญ ทำไมฉันไปทางนี้ไม่ได้ แกชื่ออะไร ถ้าแกรั้งฉันอีกครั้ง ฉันจะรายงานแกให้หัวหน้าของแกรู้”
พนักงานต้อนรับดูกระอักกระอ่วน แต่เขาก็ยังกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ “คุณผู้หญิงคนเมื่อกี้ได้รับจดหม