ด้มากขึ้น ไม่ใช่เพราะอาหารอร่อย แต่เพราะเฝ่ยไป๋ลู่
ตระกูลเวินเป็นตระกูลใหญ่ที่มีสมาชิกอาศัยอยู่ทั่วประเทศ โดยมีตระกูลเวินใหญ่ตั้งรกรากที่กรุงปักกิ่ง
ตอนนี้เวินสือเหนียนมาตรวจสอบงานที่เมืองเจียง ทำให้ทุกคนในตระกูลเวินแห่งเมืองเจียงให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก
“ฉันได้ยินมาว่าคุณชายสามเวินพอใจกับทักษะการทำอาหารของคุณมาก นี่ถึงเวลาเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนให้แม่ครัวพ่อครัวแล้วหรือยัง” ในห้องจัดเลี้ยง ใครบางคนสะกิดเวินโจวด้วยศอก
เวินโจวเป็นบุตรชายของเวินเฉวียน หัวหน้าตระกูลเวินในเมืองเจียง
“แน่นอน!” เขายิ้มอย่างนึกสนุก ขณะหมุนแก้วไวน์ด้วยมือเดียว “คุณไม่รู้หรอกว่ามีคนอยากจะแย่งชิงเขาคนนี้มากมายขนาดไหน ทันทีที่มีข่าวออกมา พ่อของผมคุยกับแม่ครัวพ่อครัวไว้แล้ว โชคดีจริง ๆ”
ผู้ชายคนนั้นได้ยิน ก็มองด้วยความอิจฉา
“อาโจว ทำไมนายไม่ไปพบคุณชายสามเวินกับลุงนายล่ะ” เสียงหนึ่งขัดจังหวะการสนทนาระหว่างทั้งสองคน
“พี่” เวินโจวเอียงหัว ยกแก้วให้เวินหมิน เป็นการกล่าวทักทาย แล้วมองผู้หญิงข้าง ๆ อย่างสงสัย “ส่วนท่านนี้คือ…?”
เวินหมินกับเวินโจวชนแก้วกัน ก่อนจิบแล้วแนะนำ “ลูกสาวของครอบครัวเฝ่ย เฝ่ยชิงรั่ว”
“คุณชายเวิน สวัสดีค่ะ” เฝ่ยชิงรั่วแย้มรอยยิ้มอันบริสุทธิ์
หืม? สายตาของเวินโจวจับจ้องเฝ่ยชิงรั่ว
เฝ่ยชิงรั่วงดงามและการแต่งกายของเธอก็บรรจงคัดเลือกมาอย่างดี ดูราวกับดอกไม้อ่อนในงานเลี้ยงนี้ ทำให้
