ินครึ่ง
คนมากมายเบื่อจนผล็อยหลับ
จนท้องฟ้ ามืดดา หวังหลานผู้มั่นใจยิ่งตลอดมาก็ลนลาน
เหตุใดเจียงผิงอันไม่ร ้อนใจเสียที?
อีกฝ่ายยังมีปราณวิญญาณอีกเพียงไร?
หรือเจ้านี่มีปราณวิญญาณในกายมากกว่าข้าอีก?
แม้หวังหลานจะยังสู้ต่ออีกวันไหว เมื่อเห็นเจียงผิงอันหาลนลาน ไม่ เขาก็ร ้อนใจแทน
นี่เป็ นครั้งแรกที่เขาได้พบคู่ต่อสู้อันมีปราณวิญญาณเหลือเฟือ ให้ถลุงเพียงนี้
หากเป็ นเช่นนี้ต่อไป เขาเองก็อาจเหนื่อยตายได้!
“ไม่ได้ จะปล่อยให้เป็ นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว”
การต่อสู้ตลอดวันลดทอนความอดทนของหวังหลานเหือดหาย เขาพร้อมเร่งก าลังโจมตีอีกฝ่ าย
หมัดวารีรินอันไร ้คลื่นกระเพื่อมพลันเปลี่ยนแปลง ถาโถมใส่เจียง ผิงอันราวนทีหลาก
เจียงผิงอันยกมือขึ้นสกัดขวาง และใช ้อานาจนี้หนุนนาเบี่ยงกลับ
หวังหลานเร่งหมัดวารีรินเข้าสลายพลังของมัน
เจียงผิงอันพลันเอ่ยปาก “เจ้าอ่อนแอเพียงนี้เลยหรือ?”
สีหน้าของหวังหลานชะงัก
โดนเย้ยเข้าเสียได้
“ข้าหรืออ่อนแอ? อยากเห็นนักว่าเจ้าแข็งแกร่งเพียงไร!”
การสู้มาทั้งวันทาให้หวังหลานเหลืออด ขุ่นเคืองขึ้นมายามได้ยิน วาทะยั่วยุจากเจียงผิงอัน
ปราณวิญญาณในกายโคจรบ้าคลั่ง เหวี่ยงหมัดกระแทกออกไป
ฝุ่ นทรายในลานประลองพลิ้วโหม ปราณอันน่าสะพรึงกลัว กระหน่าคลั่ง
เจียงผิงอันหาได้รีบร ้อน
ในด้านพลังกาย เขายังอยู่ได้อีกทั้งคืน แต่ปราณวิญญาณที่สั่ง สมไว้นั้นมากกว่าพลังกายสิบเท่าตัว
ศึกเปลี่ยนสถานการณ์เป็ นเ
