“เฮ่ยๆ เจ้าไม่กล่าวแรงไปหน่อยรึไง ไว้หน้าศิษย์ที่แท้จริงเขาบ้าง! พี่ท่านก็แค่หยุดยืนทำใจเล็กน้อยเท่านั้นล่ะ! มีหรือจะขลาดเขลาปอดแหกขึ้นมาจริงๆ?!”
…………
ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนและเมื่อไหร่ ชนชาวโลกย่อมไม่เคยขาดผู้ที่อยากให้เรื่องราวมันวุ่นวายลุกลามใหญ่โตกว่าเดิมเสมอ ศิษย์ชั้นยอดที่กลัวหยางเหวินล้มเลิกไม่กล้าเข้าจนพวกมันอดเห็นอะไรดีๆ ก็พยายามหลบหลังผู้อื่นและส่งเสียงกล่าวผ่านพลังให้ดังขึ้นมาทั่วๆ
“หุบปากไปเสีย!!”
ด้วยเสียงท้าทายยั่วยุดังขึ้นไม่เลิก หยางเหวินในที่สุดก็ทนไม่ไหว พลันตะคอกคำเสียงเย็นแฝงพลังกล้าแกร่งขุมหนึ่งสยบทุกสรรพเสียง! พาลให้ศิษย์ชั้นยอดที่มาออกันหน้าทางเข้าวิหารเป็นตายเงียบปากลงทันใด!!
และภายใต้สายตาของทุกคน หยางเหวินก็หันกลับมามองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ต้วนหลิงเทียน ข้าหวังว่าหลักจากที่ข้าลงนามในสัญญาประลองเป็นตายแล้ว เจ้าจักมีความกล้ามากพอจะลงนามตามข้า…”
“หากถึงตอนนั้นเจ้าเกิดเปลี่ยนใจอะไรขึ้นมา…วันนี้ข้าไม่เพียงจะถลกหนังหน้าโอหังของเจ้าไปทำพรมเช็ดเท้า ข้ายังจะถอนเล็บเจ้าทีละนิ้วๆแล้วเอายัดปากดีๆนั่นของเจ้าให้หมดสิ้น!”
กล่าวจบคำหยางเหวินก็ไม่รอให้ต้วนหลิงเทียนตอบคำอะไร มันหันหลังกลับและเดินเข้าไปในวิหารเป็นตายทันที
