หลังได้ฟังคำของหงชวี เขาก็ได้รับทราบเรื่องของโอสถกุ่ยจินกระจ่าง ‘โอสถที่ว่านั่นมีแต่ปรมาจารย์เซียนหลอมระดับเทียมสวรรค์เท่านั้นที่หลอมได้?’
“ที่ข้ากล่าวบอกเรื่องนี้ให้เจ้าฟัง เพราะหวังว่าเจ้าจะมีใจช่วยเหลืออะไรข้าสักเล็กน้อย…หลังจากที่ข้าตายรบกวนเจ้าช่วยไปแจ้งข่าวแก่ตระกูลข้าเพื่อให้ทุกคนอพยพให้เร็วที่สุด!”
เสียงของหงชวียังคงถูกส่งเข้าหูต้วนหลิงเทียนไม่หยุด
“และเพื่อตอบแทนความเมตตาของเจ้าครั้งนี้ข้ายินดีจะบอกความลับบางอย่างต่อเจ้า…เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นเพราะอาวุโสเพลิงเงินอันดับ 1 ของแท่นบูชาเต่าทมิฬเรา หลี่อัน! มันใช้คนทั้งตระกูลข้ามาบีบคั้นให้ข้าต้องทำแบบนี้! กระทั่งโอสถกุ่ยจินก็เป็นมันที่มอบให้ข้าใช้!!”
เมื่อหงชวีกล่าวถึงหลี่อัน คนก็กัดฟันดังกรอดๆ
“หลี่อัน!?”
สีหน้าต้วนหลิงเทียนกลายเป็นอึมครึมทันใดเมื่อได้ยินคำพูดของหงชวี
เขาย่อมเชื่อคำพูดของหงชวี
นั่นเพราะเขาจดจำได้ดีถึงแววตาของหงชวีตอนที่ได้พบเขาครั้งแรก ในนั้นคล้ายมีความทดท้อจนปัญญาแฝงเร้นอยู่!
ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจว่าไฉนแววตาของหงชวีจึงคล้ายอับจนเช่นนั้น
แต่ตอนนี้หลังได้ฟังเรื่องราวจากหงชวีเขาพลันเข้าใจทุกอย่างได้ทันที
และตอนนี้เขายังเข้าใจได้ชัดเจน ว่าในใจของหงชวีรู้สึกสิ้นหวังและไร้หนทางถึงเพียงใด
ภายใต้การข่มขู่บีบคั้นของหลี่อัน…
หงชวีไร้ซึ่งทางเลือกอันใด!
