ตอนนี้ความระแวงและความคิดฆ่าฟันของต้วนหลิงเทียนที่มีต่อหงชวีก็ลดลงทันที
กระทั่งต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิงก็ว่าได้ เขาไม่คิดฆ่าหงชวีอีกต่อไป
ตอนนี้เขากลับสงบนัก ดั่งน้ำนิ่งในบ่อโบราณอันเยียบเย็น
ที่แท้ทุกอย่างเป็นฝีมือหลี่อัน!
“เจ้าไปหาอาวุโสคุมกฏกัวฉงเพื่อแจ้งเรื่องนี้ก็ได้ ทำไมไม่ทำ?”
ต้วนหลิงเทียนมองหงชวีพร้อมกล่าว “หากเจ้าคิดว่ามันไร้ประโยชน์ที่จะแจ้งเรื่องนี้ต่ออาวุโสคุมกฏ เช่นนั้นเจ้าเพียงรอให้ผ่านการทดสอบรับศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสียก่อน พอเป็นศิษย์ฝ่ายในแล้วเจ้าค่อยไปแจ้งที่หอคุมกฏในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อฟ้องร้องมันโดยตรงก็ได้!”
“ล้วนไร้ประโยชน์…”
หงชวีกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ข้าฟ้องมันแล้วอย่างไร ต่อให้ข้าฟ้องร้องจนชนะคดีความ แต่อย่างดีลัทธิบูชาไฟก็ลงโทษมันสถานเบาเท่านั้น…หลังจากมันถูกลงโทษแล้วมันย่อมผูกใจเจ็บมากกว่าเดิม”
“ถึงตอนนั้นต่อให้มันไม่กล้าแตะต้องข้าเพราะกฏลัทธิบูชาไฟ…แต่ครอบครัวข้าเล่า? ยังจะรอดพ้นเงื้อมมือมันได้หรือ เมื่อมันฆ่าข้าไม่ได้มันย่อมเอาโทสะไปลงที่ครอบครัวข้าอยู่ดี…”
“หากไม่ใช่เพื่อครอบครัว ข้าไม่มีวันทำตามคำสั่งของมัน! เพราะหากอยู่ในลัทธิบูชาไฟแห่งนี้ มันก็ไม่มีวันทำอะไรข้าได้!”
