ต้วนหลิงเทียนต้องตาย!
หาไม่แล้วต่อให้มันตกตายไป แต่สกุลหงที่อยู่เบื้องหลังของมันก็มิอาจรอดพ้นหายนะล่มสลายเพราะถูกฆ่าล้างตระกูลไปได้
‘ต้วนหลิงเทียน ข้าต้องขออภัยเจ้าด้วย…ข้าจำต้องฆ๋าเจ้าเพื่อครอบครัวของข้า แต่เจ้าอย่าได้ห่วงไปเมื่อเจ้าตกตายข้าจักเป็นผีไปคอยรับใช้เจ้าในโลกหน้า และหากชาติหน้ามีจริงจักให้ข้าเกิดมาเป็นม้าเป็นลาของเจ้าข้าก็ยอม’
หงชวีมองต้วนหลิงเทียนขณะกล่าวคำสะทกสะท้อนในใจ
ในแท่นบูชาเต่าทมิฬนั้น หงชวีที่ได้รับการเรียกหาว่าศิษย์พี่ใหญ่อย่างเคารพจากทุกคน หาได้เป็นเพราะมันมีพลังฝีมือกล้าแข็งที่สุดไม่ แต่เป็นเพราะมันเป็นคนใจดีไม่ถือตัว และไม่เคยใช้ความอาวุโสข่มเหงรังแกผู้ใด…
อย่างไรก็ตามคนดีๆเช่นมัน กลับต้องมาถูกหลี่อันบีบคั้นจนสิ้นทาง!
จังหวะนี้แววตาหงชวีเผยประกายทดท้อไม่ยินยอมทั้งยังโศกศัลย์เหลือประมาณออกมา
และสีหน้าแววตานี้ไหนเลยต้วนหลิงเทียนจะไม่สังเกตเห็นได้ กระทั่งยังตระหนักถึงแววตาเศร้าโศกดังกล่าวได้ชัดเจน ‘เกิดอะไรขึ้นกับหงชวีกันแน่? เป็นเพราะมันรู้ว่าอาจชิงตำหนักเอกอุของข้าไม่ได้ก็ไม่ใช่? ไม่งั้นมันจะมาท้าข้าแต่แรกทำไม’
ต้วนหลิงเทียนไม่อาจเข้าใจได้ว่าไฉนแววตาของหงชวีกลับเศร้าสร้อยถึงเพียงนั้น
เขาทำได้แค่คิดไปในแนวทางนี้เท่านั้น
