ครู่ต่อมา สองตาของพวกมันทั้งหมดก็ลุกวาวขึ้นมาด้วยความโลภ!
วูบ!
ในขณะที่ศิษย์แท่นบูชาจตุรลักษณ์เหล่านี้ตัดสินใจจะลงมือนั้นเอง กลับมีร่างหนึ่งพุ่งวาบมาด้วยความเร็วสูง ตัดหน้าคนทั้งหมด!
พริบตาร่างดังกล่าวก็บรรลุถึงเบื้องหน้าต้วนหลิงเทียน
ขณะที่สัมผัสได้ว่ามีคนพุ่งเข้ามาหยุดยืนหน้าเขา ต้วนหลิงเทียนก็ถอยหลังกลับไปไม่กี่ก้าวอย่างไม่รีบไม่ร้อน มองพินิจผู้ปรากฏตัวอันเป็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งอย่างสงบ กล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “มีอะไรหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนมองชายวัยกลางคนร่างสูงเบื้องหน้าที่ยืนตระหง่านปานหอคอย
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะมีส่วนสูงถึง หนึ่งหมี่แปด (180 ซม.) แต่เขาก็แลดูตัวเล็กจ้อยทันทีเมื่อเทียบกับชายวัยกลางคนผู้นี้ที่แลแล้วสมควรสูงไม่ต่ำกว่า สองหมี่!
“เจ้าพึ่งมาใหม่รึ?”
ชายวัยกลางคนเปิดปากกล่าวถาม เสียงถามไถ่ของมันยังดังยิ่งกว่าระฆังวัด พาลให้ผู้ฟังที่พลังฝึกปรืออ่อนด้อยสะท้านไปทั้งร่าง
และเมื่อชายวัยกลางคนกล่าวถามประโยคนี้ออกมา ศิษย์ทั้งหลายก็เร่งรุดมามุงชมดูเรื่องราวกกันทันที
กระทั่งศิษย์แท่นบูชาจตุรลักษณ์ที่ขุดหาหินเซียนอยู่ก็หยุดมือ
ผู้ใดก็ตามที่ถูกลงโทษให้มาใช้แรงงานที่เขตลงทัณฑ์ของเหมืองลำดับ 1 แห่งนี้ ล้วนแล้วแต่ต้องกระทำสิ่งเดิมซ้ำซากจำเจทุกวัน ใจย่อมเบื่อหน่ายหนักหนาแล้ว
ดังนั้นเมื่อคล้ายจะมีคนต่อยตีกัน พวกมันจึงรีบเร่งรุดไปดูเรื่องบันเทิงใจทันที!
