เจียงผิงอันยังคงรับกล่องมาเพื่ออาจารย์ตน
เมื่อดึงแผ่นยันต์สีเหลืองออกจากกล่อง ไอเย็นยะเยือกพลันแผ่ซ่าน ตัวกล่องปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง
เจียงผิงอันรู้สึกราวมือเจียนแข็งเต็มที
เมื่อเปิดกล่องออกมา ก็พบใบหญ้าสีขาวซึ่งมีผลึกน้ำแข็งเล็กจ้อยเกาะอยู่ใบหนึ่ง สาดไอความเย็นรุนแรงมหาศาล
เจียงผิงอันสะท้าน แต่ใบหน้าของเขาแย้มยิ้มเจิดจรัส
ด้วยหญ้าใบนี้ ชีวิตของอาจารย์เขาก็ช่วยได้แล้ว!
เขารีบปิดกล่องผนึกยันต์อีกครั้ง ไอเย็นนั้นรุนแรงเกินไป เขาไม่อาจทนได้นาน
ขณะที่เขาเก็บใบหญ้าผลึกน้ำแข็งเข้าสู่อุปกรณ์เก็บของ เจียงผิงอันก็ถามขึ้น “มิกลัวข้าเชิดของหนีไปหรือ?”
แต่พูดจบ เจียงผิงอันก็นึกขำตนเอง
การพยายามฉกชิงของจากหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลหนีไป ยากเสียกว่าให้เขาไปฆ่าสัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตแปรเทวะเสียอีก
ฮัวชิงอวี่ยิ้มบาง เก็บม่านพลังแล้วหันหลังจากไป
นางไม่แม้แต่จะให้เจียงผิงอันลงนามในสัญญากระดาษด้วยซ้ำ
นี่คือความมั่นใจ
นางไม่กลัวเจียงผิงอันผิดสัญญาแม้แต่น้อย
เมิ่งจิงเอียงตัวเข้ามาถามเจียงผิงอันอย่างสงสัย “เมื่อครู่พวกเจ้าคุยอะไรกัน?”
