“เช่นนั้นข้าคิดว่าการให้ต้วนหลิงเทียนมาอยู่ที่แท่นบูชานกไฟของข้าย่อมเป็นการดีที่สุด…อยู่แท่นบูชาเต่าทมิฬของเจ้าต่อนับว่าอันตรายเกินไป! ไม่นานหลี่อันย่อมล่วงรู้เรื่องนี้แน่ เจ้างเองมิใช่จะไม่รู้ว่า ‘หอกเปิดเผยง่ายป้องกัน เกาทัณฑ์เร้นลับยากหลีกหลบ!’”
หวู่ยี่กล่าวออกมารวดเดียวจบ
ได้ยินคำกล่าวของหวู่ยี่ สีหน้าของกัวฉงก็มืดคล้ำดำลงถนัดตา…แต่ที่อีกฝ่ายว่ามาก็เป็นความจริง!
“อาวุโสกัวฉง ข้ามิใช่ไม่รู้ว่าตอนนี้ในใจท่านก็คิดรับต้วนหลิงเทียนเป็นศิษย์ด้วย แต่เหตุผลที่ท่านมิกล่าวออกมานั้น…เพราะท่านเองก็รู้ความจริงเรื่องนี้ดี ว่าตัวท่านมิอาจปกป้องต้วนหลิงเทียนจากหลี่อันได้! เช่นนั้นไยไม่ปล่อยให้ต้วนหลิงเทียนมาแท่นบูชานกไฟของข้าเล่า? เจ้าหลี่อันน่าตายนั่น ย่อมไม่กล้ามาซุกซนที่แท่นบูชานกไฟของข้า!!”
หวู่ยี่ยังคงกล่าวโน้มน้าวออกมา
“ฮึ่ม!”
กัวฉงสบถคำออกมาเสียงเย็น “ถึงแม้ข้าจักรู้ตัวดีว่าข้าไม่อาจดูแลต้วนหลิงเทียนให้ดีได้ในแท่นบูชาเต่าทมิฬ…แต่ในแท่นบูชาเต่าทมิฬของข้า…ก็ไม่ใช่ว่าจะสิ้นไร้คนที่สามารถดูแลต้วนหลิงเทียนให้ดีได้!”
“เจ้า…”
ได้ยินคำของกัวฉงลูกตาของหวู่ยี่พลันหรี่เล็กลงทันใด กล่าวถามออกมาด้วยความตื่นกลัว “เจ้าคิดแนะนำต้วนหลิงเทียนให้กับจ้าวแท่นบูชาเต่าทมิฬของเจ้าหรือ?”
“มิผิด!”
กัวฉงพยักหน้า
“อาวุโสกัวฉง…”
