ใบหน้าเปื้อนเลือดของเซี่ยชิงยังเครียดเขม็ง “น้องชาย เจ้าใจดีเกินไปแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้หรอก เราจะต้องสู้กับองค์ชายสี่ไม่เลิกรา ใจดีต่อศัตรู โหดเหี้ยมกับตนเองแท้ ๆ นะ”
“ข้ายังพูดไม่จบขอรับ” เจียงผิงอันหันมองศีรษะของว่านชุนกั๋ว และกล่าวว่า “แค่เอาไปผนึกไว้ในรูสุขาก็พอแล้ว”
“……”
ทุกคนต่างจังงัง โหดเหี้ยมเสียนี่กระไร!
เซี่ยชิงตัดสินใจถอนคำพูดเมื่อครู่ เจียงผิงอันไม่ได้ใจดีเลยสักนิด
กล่าวได้กระทั่งว่าโหดเหี้ยมอำมหิต
รูสุขานั้นเหม็นโฉ่ชวนสะอิดสะเอียน เต็มไปด้วยหนอนแมลงมากมาย การผนึกศีรษะเขาไว้ใต้รูสุขาก็เท่ากับต้องกินอาจมไปชั่วชีวิต
ความแข็งกร้าวบนใบหน้าของว่านชุนกั๋วหายวับไม่เหลือร่องรอย ตะโกนออกมาทันทีอย่างหวาดผวา “สหายเต๋าเจียง! ตาเฒ่าผู้นี้ขออภัยเจ้าแล้ว! ตาเฒ่าผู้นี้เพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น!”
“หากตาเฒ่าผู้นี้ไม่ทำ ผู้อื่นก็จะทำมันอยู่ดี ตาเฒ่ายอมรับผิดแล้ว ฆ่าตาเฒ่าผู้นี้เถิด แล้วไปล้างแค้นกับองค์ชายสี่ภายหลัง!”
ว่านชุนกั๋วขวัญกระเจิง รีบร้อนขอขมา
เขาไร้ความกลัวตาย จะผลาญด้วยเพลิงแกนโลกาเช่นไรก็ได้ แต่เขาไม่อาจรับการถูกโยนลงรูสุขาได้จริง ๆ
