เมื่อคิดถึงของอุบาทว์ทั้งแข็งเหลว ว่านชุนกั๋วก็อยากตายมันเสียเดี๋ยวนี้เลย
แม้เขาจะไม่มีท้องเหลือ เขาก็ยังอยากอาเจียนยิ่งนัก
เซี่ยชิงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “มาขอขมาตอนนี้หรือ? สายไปแล้ว”
นางสะกดศีรษะของว่านชุนกั๋ว ก่อนจะหันไปหารูสุขาใกล้เคียงแล้วโยนลงไป
“สวะทั้งสองนี่! ไม่ตายดี……”
ว่านชุนกั๋วยังไม่ทันด่าจบ ก็ถูกเซี่ยชิงสะกดวาจา
คนอื่น ๆ ในห้องมองมายังเจียงผิงอันผู้มีใบหน้าใสซื่อ แล้วร่างก็สะท้านอย่างเผลอตัว
เจียงผิงอันคิดวิธีโหดเหี้ยมเช่นนี้ออกมาได้ น่ากลัวยิ่งนัก ภายหน้าจะล่วงเกินมิได้
อดกลั้น โหดร้าย เลือดเย็น
ใครจะคิดว่านี่เป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบห้าผู้หนึ่ง
เฟิงอวี่เฉินบีบตัวลีบ เขยิบหลบมุมไปเงียบ ๆ แสร้งทำเป็นไร้ตัวตน
ก่อนหน้านี้เขาเคยหาเรื่องเจียงผิงอันมาก่อน หวังว่าอีกฝ่ายจะลืม ๆ มันไปเสีย
ฮัวชิงอวี่เดินเข้ามาอีกครั้ง
“ว่าถึงเรื่องสินชดเชย ร้อยล้านว่าเช่นไร?”
เรื่องแย่เช่นนี้เกิดขึ้น พวกเขาก็ต้องทำอะไรสักอย่าง
พวกเขาไม่มีวันรังแกลูกค้า เพราะเช่นนี้หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลจึงมีชื่อเสียงดีงาม และยังเป็นครรลองการประพฤติตนของพวกเขาด้วย
