“เจียงชู เจ้าอย่าได้คิดสอดมือ! เรื่องนี้มันเป็นธุระของเจ้าหรือก็มิใช่! วันนี้ข้าคร้านจะสู้กับเจ้า!!”
ได้ยินคำเตือนของเจียงชู สีหน้าจางจี้กลายเป็นดุร้ายขึ้นมา หลังตะคอกคำใส่เจียงชูไปอีกครั้งมันก็เลิกแยแสเจียงชู และหันมาถลึงตามองต้วนหลิงเทียนแทน
“เจ้า…!”
เมื่อโดนอีกฝ่ายตะคอกคำทั้งเมินใส่สีหน้าเจียงชูเองก็แปรเปลี่ยนไป ชุดคลุมยังเริ่มกระพือไหว ไอพลังร้ายกาจขุมหนึ่งเริ่มแผ่ซ่านออกมาคล้ายเตรียมพร้อมลงมือ!
แต่ในขณะที่เจียงชูกำลังจะลงมือนั้นเอง เสียงของต้วนหลิงเทียนพลันดังขึ้นหยุดมันเอาไว้เสียก่อน “ศิษย์พี่เจียงชู น้ำใจของท่านที่คิดช่วยเหลือข้ารู้สึกขอบคุณมาก แต่ข้าขอรับมันไว้ดว้ยใจก็พอ…และข้ารู้ว่าท่านเองก็มีความบาดหมางกับจางจี้มาก่อนจึงคิดจะลงมือ…แต่ตอนนี้ให้ข้าจัดการเองได้หรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองเจียงชู พร้อมกล่าวออกด้วยน้ำเสียงสงบ
เมื่อสัมผัสได้ถึงทีท่าสงบทั้งเห็นแววตากระจ่างใสไร้กริ่งเกรงของต้วนหลิงเทียน อารมณ์ที่เริ่มเดือดขึ้นมาของเจียงชูก็สงบลงทันที สุดท้ายจึงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “ได้! เช่นนั้นข้าจะให้ศิษย์น้องต้วนจัดการเรื่องนี้เอง”
หลังเจียงชูกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้มจบ มันก็หันไปมองจ้องจางจี้ด้วยสายตาเยียบเย็นดั่งคมมีดต่อ
“เจ้าจางจี้สินะ?”
