“แต่พวกเขาก็ลงมือโดยใช้นามหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลของเรา เป็นการทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง เราจึงมอบข้อมูลให้ได้”
ฮัวชิงอวี่นำม้วนหยกชิ้นหนึ่งส่งให้เซี่ยชิง
“อันที่จริง เจ้าไม่ต้องใช้ข้อมูลจากข้า ก็น่าจะเดาได้แล้วว่าใครทำ”
จิตสำนึกของเซี่ยชิงพุ่งเข้าไปในม้วนหยก เมื่อยืนยันได้ว่าตรงกับการคาดเดาของตนก็ขยี้ม้วนหยกระเบิดแหลกทันที
นางทะยานออกจากห้องพลางแผดเสียงใส่ห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง “ว่านชุนกั๋ว! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงแผดคำรามเลื่อนลั่นทั่วนภา
ผู้ฝึกตนทั้งหลายที่รอชมศึกคู่ที่สองอยู่ต่างผงะหงาย
“นี่เรื่องอันใด?”
“ว่านชุนกั๋ว? มิใช่เจ้าเมืองเหยียนหยางหรือ?”
“สตรีผู้นี้ใครกัน? กล้าสร้างเรื่องวุ่นวายในเมืองหมิงหวังต่อหน้าหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล หาที่ตายอยู่หรือไร?”
“สตรีงามเพียงนี้ น่าเสียดายต้องตายเสียแล้ว”
เมื่อเห็นเซี่ยชิงอาละวาด ผู้คนมากมายก็คิดไปว่านางตายแน่
แสงสีม่วงสายหนึ่งวูบไหว แล้วหมิงเฉินในอาภรณ์ม่วงก็ปรากฏขึ้นบนอากาศ เขาขมวดคิ้วถาม
“องค์หญิงเก้า ยามนี้มีประลอง ท่านจะทำอันใด?”
ดวงตาหลายคู่เบิกกว้าง สตรีผู้นี้ แท้จริงคือองค์หญิงเก้าแห่งต้าเซี่ย!
