เสียงโหยไห้ดังออกมาจากหมู่ผู้ชม
จินหลินลอบเดาะลิ้น “ชั่วร ้าย ชั่วร ้ายเกินไปแล้ว มิคาดว่าเจียงผิง อันหน้าซื่อตาใสจะทาเรื่องเช่นนี้ได้”
“เป็ นเพราะโจวเฟิงทนไม่ได้เองนั่นแหละ” อวิ๋นหวงกล่าว
โจวเฟิ งเป็ นคนทะนง คิดไปว่ากระบี่เดียวก็ปราบเจียงผิงอันได้ นอกจากมิอาจล้มอีกฝ่ ายได้ ยังถูกเจียงผิงอันเย้ยเยาะ กวนอารมณ์ จนระเบิด
วรยุทธ์ของเจียงผิงอันก็ยียวน ใช้การโจมตีแว้งกลับหาเจ้าของ ซ้ายังรวดเร็วฉับไว ตีเขาไม่โดน
เหตุที่โจวเฟิงพ่ายเป็ นเพราะความคิดของตนล้วน ๆ หาไม่ ศึกนี้ ชัยชนะคงไม่ตกเป็ นของเจียงผิงอันอย่างแน่นอน
จินหลินหัวเราะร่า “ฮ่า ๆ ข้าลงเดิมพันข้างสหายเจียงไว้สองแสน หินวิญญาณ ก าไรสิบเท่าตัว! สองล้านหินวิญญาณถ้วน! รับทรัพย์ ถล่มทลาย!”
ฟางซิงและคนอื่น ๆ ดูริษยา เจ้านี่ช่างโชคดีแท้ พวกเขาสิเสียไป มากยิ่ง
เจียงผิงอันจัดอาภรณ์ ช าเลืองมองโจวเฟิงเล็กน้อย ก่อนจะหัน กายจากไป
อัจฉริยะจากสานักเพียวเหมี่ยวก็แค่นี้เอง
โจวเฟิงมองตามแผ่นหลังของเจียงผิงอัน หัวใจเอ่อล้นด้วยความ ไม่ยินยอม โทสะและจิตสังหาร
“ตายซะ!”
กระบี่ในมือของเขาทะยานไปหาเจียงผิงอัน
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็พ่ายแล้ว ยามนี้มีเพียงต้องฆ่าอีกฝ่ ายเสีย จึง สงบโทสะในใจได้
หากถูกดาบนี้ฟาดฟัน กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรก กาเนิดยังสะบั้นร่างได้
“เจ้าท่อนไม้!”
