“เฮอะ! อาศัยจอมยุทธ์เฒ่าที่มีรากวิญญาณสีเหลืองเช่นเจ้ากล้าชักสีหน้าปั้นปึ่งไม่พอใจใส่ข้างั้นหรือ?”
กู่ชุนอึ้งไปเล็กน้อย
แทบจะพอดีกันกับที่กู่ชุนสบถกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ พลันมีชายอีกคนที่คล้ายกลัวโลกหล้ายังวุ่นวายไม่พอกล่าวแทรกขึ้นมาว่า “กู่ชุน เจ้าลืมไปแล้วหรือไรว่ามันกล้ากระทั่งฆ่าลูกชายของอาวุโสลำดับ 5 แห่งวังอุดรไพศาล เช่นนั้นคนไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นมันมีหรือจะกริ่งเกรงเจ้า!”
พอได้ยินวาจาของชายผู้นี้ กู่ชุนพลันนึกขึ้นได้ว่าต้วนหลิงเทียนหักคอหยางหวู่ตายคามือไปเมื่อวาน
ใจมันสะท้านไปทันใด
บางทีพรสวรรค์ของอีกฝ่ายอาจจะไม่สูงส่งเท่ามัน
ทว่าตัดสินจากการลงมือของอีกฝ่าย เห็นชัดว่ามิใช่ชนชั้นใจดีมีเมตตา กระทั่งกล้าลงมือสังหารหยางหวู่อย่างอำมหิตต่อหน้าอาวุโสหลี่อันโดยไม่กลัวเกรง!
จังหวะนี้เรียกว่าหน้าของกู่ชุนถอดสีไปทันที ไม่กล้าทำตัวร้ายกาจใส่ต้วนหลิงเทียนอีก!
จริงๆแล้วไม่ใช่อะไร…แค่มันกลัวโดนดีเท่านั้น!
เห็นหน้ากู่ชุนที่ตอนแรกคล้ายดั่งราชสีห์ดุร้ายแต่กลับกลายเป็นแมวเซาหลังได้ยินคำกล่าวของชายอีกคน ไหนเลยต้วนหลิงเทียนจะไม่รู้ว่ากู่ชุนกำลังคิดอะไรอยู่…
เช่นนั้นเขาก็เพียงมองกู่ชุนทั้งแสยะยิ้มเยาะด้วยความดูถูกไปทีหนึ่ง ก่อนที่จะเลิกสนใจมันและหันไปดูชมผู้ที่เข้าร่วมทดสอบพรสวรรค์รากวิญญาณต่อ
