ยิ่งไปกวานั้นต่อให้มันไม่บาดเจ็บ ก็อย่าคิดฝันว่าจะช่วยคนได้…
ด้วยมีเถิงชาน ที่ต้วนหลิงเทียนขอให้เป็น ‘สักขีพยาน’ การประลองเป็นตายอยู่แบบนี้
เป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะลงมือช่วยชีวิตคนภายใต้จมูกของเถิงชาน!
“ปล่อยเจ้าไป?”
เจอการวิงวอนร้องขอความเมตตาจากหยางหวู่ ต้วนหลิงเทียนมองตามันด้วยความไร้แยแส “ข้าอยากรู้นัก ว่าหากเป็นชีวิตข้าที่ตกอยู่ในมือเจ้าแทน…เจ้าจะยังปล่อยข้าไปหรือไม่?”
หยางหวู่ได้ยินคำถามนี้ของต้วนหลิงเทียน ลูกตามันก็หดเล็กลงทันใด ร่างกายของมันยังแข็งเกร็งขึ้นมาด้วยกลัวว่าต้วนหลิงเทียนจะอ่านความคิดในใจมันออก
“เจ้าไม่ต้องพูดข้าก็รู้คำตอบดี…”
สายตาของต้วนหลิงเทียนค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา รังสีสังหารพุ่งยิงออกมาเด่นชัด “และคำตอบข้าก็เหมือนกันกับเจ้า…”
“ไม่…แค่ก…ไม่…อย่า…ไม่…”
หยางหวู่พยายามเค้นเรี่ยวแรงดูดนมมารดาออกมาดิ้นรนต่อต้านสุดชีวิต ขาเตะอากาศวุ่นวายมือพยายามงัดแงะทุบตีแขนต้วนหลิงเทียนไม่หยุดเมื่อเห็นถึงจิตสังหารอำมหิตในแววตาของต้วนหลิงเทียน ปากยังร่ำร้องออกมาอย่างหวาดกลัวและสิ้นหวัง
“อาวุโสหลี่อันมีอะไรจะบอกมันเป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่? หากชักช้าก็ไม่มีโอกาสแล้วนะ…”
ก่อนที่จะฆ่าหยางหวู่ ต้วนหลิงเทียนยังเลือกจะหันไปมองถามหลี่อันในเวลาที่เหมาะสมออกมาเสียงเรียบ
ยั่วยุ!
นี่มันยั่วยุกันซึ่งๆหน้า!
