เลี้ยงที่จัดโดยคุณชายสามเวิน มีเพียงสองคำเท่านั้นที่จะมอบให้ อุกอาจ!]
[ถ้าไม่มีจดหมายเชิญก็อย่าทำให้ตัวเองต้องขายหน้านะ อย่าไปหลงกับกระแสข่าวของคุณชายสามเวินเลย ฉันยังอยากดูไลฟ์สดอยู่นะ ฉันอยากเห็นคุณทำนายโชคชะตาของคนอื่นด้วย!]
[สตรีมเมอร์ท่านหนึ่ง : ฉันก็อยากดูไลฟ์สดเหมือนกัน!]
“รอสักครู่นะคะ” เฝ่ยไป๋ลู่พูดกับหนุ่มน้อยแผนกต้อนรับ พลางก้มลงหาจดหมายเชิญที่พับไว้ ขณะตอบกลับคอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดไปด้วย “วันนี้จะไม่มีการไลฟ์สดนะคะ แต่จะเป็นการถ่ายม็อกบังแทน”
[ม็อกบัง? เธอจะบอกว่าตัวเองไม่ได้มาเพื่อดูความอลังการของคุณชายสามเวิน แต่มาหาอะไรกิน?]
เฝ่ยไป๋ลู่เลิกคิ้วแล้วถามว่า “ไม่อย่างนั้นจะทำอะไรล่ะ?” คุณชายสามเวินคือใคร สำคัญกว่าของกินไหม
น้ำเสียงอันไร้อารมณ์ของหญิงสาวทำเอาผู้ชมทั้งหลายในช่องไลฟ์สดเงียบกริบไปเป็นแถบ
ทั่วทั้งเมืองเจียงต่างเกิดความปั่นป่วนกับการมาถึงของคุณชายสามเวิน จึงมีผู้คนจำนวนมากถึงกับเดินทางหลายพันไมล์เพื่อเข้าร่วม เพียงเพราะให้ได้พบหน้าคุณชายสามเวิน
แต่ทำไมคุณสตรีมเมอร์สาวคนนี้ถึงทำอย่างกับอาหารบุฟเฟต์สำคัญกว่าคุณชายสามเวินเสียอย่างนั้นเล่า?
“น้องไป๋ลู่ ทำไมเธอถึงมาที่นี่ ถูกขวางไม่ให้เข้าไปหรือเปล่าคะเนี่ย?”
เสียงอันอ่อนโยนดังขึ้น เรียกความสนใจของผู้ที่อยู่ในห้องถ่ายทอดสดไป
[ใครน่ะ เสียงเพราะดีจัง ฟังจากน้ำเสียงดูเหมือนจะรู้จักกับไป๋ลู่ด้วย]
เฝ่ยไป๋ลู่ยังหาจดหมายเ
