ชิญไม่เจอ จึงเงยหน้าขึ้นและมองไปที่คนคนนั้น
เป็นเฝ่ยชิงรั่วที่กำลังควงแขนเฝ่ยมาอยู่นั่นเอง เธอยืนอย่างสง่างาม เธอสวมกระโปรงทรงระบายที่มีการออกแบบซ้อนกันหลายชั้นเหมือนกลีบดอกไม้ รอบคอระหงสวมสร้อยคอเด่นสะดุดตา ซึ่งทำให้เธอยิ่งดูบริสุทธิ์และงดงาม
ขณะที่เฝ่ยไป๋ลู่กำลังดูทั้งสองคน ครอบครัวเฝ่ยก็มองเธอเช่นกัน
เฝยชิงรั่วเหลือบมองเสื้อผ้าของเฝ่ยไป๋ลู่ และพบว่าพวกเธอเทียบกันไม่ได้เลย ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหยียดหยามและดูแคลนไม่น้อย
เฝ่ยมาขมวดคิ้วหนัก และตะโกนว่า “แกมาทำอะไรที่นี่? จดหมายเชิญสามารถใช้ได้เพียงสองคนต่อหนึ่งคำเชิญเท่านั้น ที่นี่ไม่มีที่สำหรับแก กลับไปเร็ว ๆ อย่าทำให้ตัวเองอับอายที่นี่”
เฝ่ยไป๋ลู่ต้องเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่งว่าเขาได้รับคำเชิญมาร่วมงานเลี้ยง เลยต้องการมาร่วมสนุกด้วยแน่ ๆ …นี่คือสิ่งที่เฝ่ยมาคิด
เฝ่ยมาเตรียมตัวสำหรับวันนี้มานาน เขาไม่สามารถปล่อยให้เฝ่ยไป๋ลู่ทำลายโอกาสและเรื่องดี ๆ ได้!
ใบหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา
เฝ่ยชิงรั่วปลอบใจผู้เป็นพ่อ แล้วพูดกับเฝ่ยไป๋ลู่ว่า “น้องไป๋ลู่ เรามีจดหมายเชิญเพียงใบเดียวเท่านั้น จึงไม่สามารถพาเธอเข้าไปได้ อย่าสร้างปัญหาที่นี่ มันจะไม่ดีถ้าเธอทำให้คุณชายสามเวินโกรธ เธอรีบกลับไปก่อนเถอะ”
พูดเพียงไม่กี่คำ การปรากฏตัวที่นี่ของเฝ่ยไป๋ลู่ก็กลายเป็นการมาสร้างปัญหาเสียแล้ว
พวกเขาถึงกับยกคุณชายสามเวินขึ้นมาพูด ทำให้หนุ่มน้อยพนักงา
