นต้อนรับจ้องมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างประหม่า เพราะเกรงว่าเธอจะมาก่อปัญหาจริง ๆ
เหล่าความคิดเห็นของผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพลันเดือดดาลขึ้นมา
[ฉันขอถอนคำพูดที่ชมว่าเสียงของยัยนั่นเพราะแล้วกัน! เพราะเธอมันก็เป็นแค่ชาเขียว*[1]ดี ๆ นี่เอง ถ้าไม่ใช่เพราะไป๋ลู่ไม่กลับไปบ้านเฝ่ย คำเชิญนี้จะต้องตกเป็นของไป๋ลู่แน่นอน! เธอเอาเปรียบในฐานะลูกสาวตัวปลอม ทั้งยังแผลงฤทธิ์วางอำนาจต่อหน้าลูกสาวตัวจริง กระทั่งบอกว่าไป๋ลู่กำลังสร้างปัญหา แต่ไป๋ลู่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ทั้งสองคนกลับเป็นฝ่ายพูดเองเออเองตั้งแต่ต้นจนจบ…]
[ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไป๋ลู่ไม่อยากกลับไปบ้านเฝ่ย ดูทัศนคติที่ไม่ดีของพ่อคนนี้สิ…]
[พวกเราสามารถด่าไป๋ลู่ได้! แต่พวกคุณสองคนคิดว่าตัวเองเป็นใคร?]
เฝ่ยมาดูจะตระหนักถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอเหลือบมองเฝ่ยไป๋ลู่ และเห็นว่าเธอถือโทรศัพท์ เขาจึงรู้ว่าเธออาจจะกำลังไลฟ์สดอยู่
พอนึกถึงความสูญเสียที่เขาได้รับจากการไลฟ์สดของเฝ่ยไป๋ลู่เมื่อครั้งก่อน จู่ ๆ ใบหน้าของเฝ่ยมาก็ขรึมขึ้น เขาพลันยื่นมือปัดโทรศัพท์ของเฝ่ยไป๋ลู่ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะไลฟ์สดได้นะ หัดมีมารยาทกว่านี้หน่อยได้ไหม!”
ทว่าก่อนเฝ่ยมาจะทำสำเร็จ เฝ่ยไป๋ลู่กลับจับข้อมืออีกฝ่ายไว้ แล้วผลักออกเบา ๆ แต่เขาก็ล้มลงไป
เฝ่ยมามีสีหน้าหวาดกลัว ราวกับว่าเขาได้ย้อนกลับไปในงานเลี้ยงต้อนรับญาติ ตอนที่เฝ่ยไป๋ลู่ผลักจนทำให้ร่างพุ่งลอยไปอย่างควบคุมไม่ได้
เฝ่ยมาลุกขึ
