้นด้วยความอับอาย และจ้องมองเฝ่ยไป๋ลู่ไม่วางตา
ที่แท้ดาวหายนะนี่ก็กำลังทำให้เขาต้องอับอายต่อหน้าสาธารณะอีกครั้ง!
[นี่มันวิธีโดนรถเรียกค่าเสียหายรูปแบบใหม่*[2] เหรอ?]
[ตาแก่นี่ไร้ยางอายมากนะ เขากระเด็นออกไปเองโดยที่ไป๋ลู่ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ไหงทำหน้าอย่างกับไป๋ลู่เป็นคนทำเล่า?]
[ขโมยไก่ไม่ได้แล้วยังเสียข้าวสารไปอีก*[3] จุ๊ ๆ]
มุมมองในช่องถ่ายทอดสดมีจำกัด และเฝ่ยไป๋ลู่ก็เคลื่อนไหวเร็วมากจนแม้แต่เฝ่ยชิงรั่วก็มองแทบไม่ทัน
พอเห็นทุกคนมุ่งความสนใจมาทางพวกตน เฝ่ยชิงรั่วก็รู้สึกว่าใบหน้ากำลังร้อนผ่าว เธอรีบกระตุกชายผ้าของเฝยมา พลันตีหน้าผิดหวัง “ถึงเธอจะไม่สบอารมณ์เพราะไม่ได้รับจดหมายเชิญก็เถอะ แต่เธอก็ไม่ควรลงไม้ลงมือ ถ้าพ่อได้รับบาดเจ็บล่ะ เอาอย่างนี้ ฉันเอาที่ของฉันให้เธอดีมะ…”
เฝ่ยมาทำงานอย่างหนักเพื่อให้ได้รับคำเชิญนี้มา เพราะต้องการให้เฝ่ยชิงรั่วได้มางานนี้ แต่พอได้ยินคำพูดของเฝ่ยชิงรั่ว เขาก็รีบปฏิเสธทันที ก่อนเฝ่ยชิงรั่วจะทันได้พูดจบซะอีก “ไม่ได้”
เฝ่ยชิงรั่วรู้ทันความคิดของผู้เป็นพ่อ ก่อนจะแสร้งทำเป็นเขินอาย “แต่น้องไป๋ลู่ก็อยากไปเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นพ่อก็ให้เธอไป…”
เฝ่ยมาพลันชี้นิ้วไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่แกควรมา แกไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมในงานเลี้ยงนี้ ดังนั้นออกไปจากที่นี่ซะ…”
ชาวเน็ตบางคนในห้องถ่ายทอดสดบ่นแทนเฝ่ยไป๋ลู่ว่า [ไอ้สารเลวนี่มันลำเอียงเกินไปแล้ว ถ้าฉันไม่รู้
