แท่นบูชาจตุรลักษณ์ ลัทธิบูชาไฟ!
ได้ยินเสียงกล่าวเตือนของชายชรา ความหวาดกลัวยำเกรงเผยให้เห็นในแววตาของนายน้อยสันดารเสียทันที พักหนึ่งมันค่อยหันมาว่ายตามองต้วนหลิงเทียนกับพวกด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง กล่าวเสียดสีออกเสียงดัง “เฮอะ! นับว่าพวกตัวบ้านนอกเจ้าโชคดีไป!หากที่นี่มิใช่หน้าเขตแท่นบูชาจตุรลักษณ์ วันนี้พวกเจ้าได้ตายแน่!!”
“อ้อ! นอกจากนี้ข้าจะกล่าวเตือนให้พวกบ้านนอกเจ้าสักครา ไสหัวกลับไป! ล้มเลิกความคิดเข้าร่วมลัทธิบูชาไฟไปเสีย…หาไม่แล้วข้า ‘หยางหวู่’ จักละเล่นกับพวกเจ้าจนพวกเจ้าร่ำร้องขอความตาย!”
หลังทิ้งวาจาขู่ข่มอำมหิตไว้แล้ว นายน้อยสันดารเสียที่เรียกหาตัวเองว่าหยางหวู่ กับชายชราที่ยืนคุ้มกันมันดั่งเขาตระหง่านก็พากันเหินร่างข้ามเขาเบื้องหน้า เข้าสู่พื้นที่แท่นบูชาจตุรลักษณ์
ขณะเดียวกันด้านต้วนหลิงเทียนก ลี่ และจูลู่ฉี ก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ด้วยรอดพ้นเภทภัยแล้ว…
หากแต่ใบหน้าเผยความยินดีที่รอดตายของกู่ลี่กลับคงอยู่แค่เพียงครู่เดียวเท่านั้น ก่อนที่มันจะหันไปมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “น้องหลิงเทียน…เจ้าคิดว่าข้าควรกลับไปอยู่ที่ภูมิภาคเบื้องล่างหรือไม่?”
“หืม?”
ต้วนหลิงเทียนพอได้ยิน ก็ละสายตาคมกล้าจากแผ่นหลังหยางหวู่และชายชรา หันมามองกู่ลี่พร้อมโค้งคิ้วกล่าวถามด้วยสงสัยทันที “ไฉนพี่กู่กล่าวเช่นนั้นเล่า?”
