“ตอนแรกข้าหลงคิดไปว่าพรสวรรค์ของข้านับว่าไม่ใช่ชั่วแล้ว…ทว่าหลังจากพวกเราขึ้นมาถึงภูมิภาคเบื้องบน ไม่ทันไรพวกเราก็ถูกผู้คนจับตัวบังคับราวข้าทาส มาตอนนี้กระทั่งนายน้อยสันดารเสียไม่เอาถ่านคนหนึ่ง…กลับมีพลังฝีมือเหนือล้ำกว่าข้า! หรือข้าสมควรกลับไปยังภูมิภาคเบื้องล่างแล้วรับตำแหน่งจ้าวตำหนักฟ้าลี้ลับแทนดี…?”
กู่ลี่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มขื่นขม มันรู้สึกว่าภูมิภาคเบื้องบนช่างเต็มไปด้วยภยันตรายรอบด้านนัก
“พี่กู่ เจ้าหยางหวู่นั่นมันกล้าทำตัวยโสโอหังแม้จะเป็นด้านหน้าแท่นบูชาจตุรลักษณ์แบบนี้ มันสมควรมีดีไม่น้อย…ข้าเกรงว่าตระกูลที่อยู่เบื้องหลังของมันจะไม่ใช่ชนชั้นธรรมดา! เช่นนั้นท่านก็อย่าได้คิดเอาตัวไปเปรียบเทียบกับมันแล้ว! ทรัพยากรบ่มเพาะที่มันได้รับสมควรเหนือล้ำกว่าท่านอย่างเทียบกันไม่ติด ยิ่งไปกว่านั้นท่านเองก็น่าจะรู้ ว่าจริงมันเองก็ไม่ได้แข็งแกร่งเหนือท่านมากมายอะไรขนาดนั้น…”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา ค่อยกล่าวปลอบ
“เฮ่สหาย! น้องชายผู้นี้กล่าวถูกแล้ว หยางหวู่นั่นมันเป็นถึงบุตรชายคนรองของอาวุโสลำดับที่ 5 แห่งวังอุดรไพศาล อันเป็นขุมพลังชั้น 1 ของภูมิภาคตะวันตกแห่งนี้! มันนับว่าคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดโดยแท้ ยากที่คนธรรมดาไร้ภูมิหลังยิ่งใหญ่จะทัดเทียมกับมันได้”
ตอนนี้เองในกลุ่มคนที่ชมดูเรื่องราวอยู่ห่างๆ พลันมีผู้หวังดีกล่าวแทรกขึ้นมา
