“เรียนเจ้าแคว้น เขามาจากเมืองเฮยเฟิงของข้า เป็นผู้ฝึกจิต” เซี่ยชิงเอ่ย พลางยกมุมริมฝีปากแดงเป็นรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ผู้ฝึกจิต’ ทุกคนก็พลันกระจ่างแจ้ง
หนึ่งคำนึงของผู้ฝึกจิตพลิกขุนเขาเคลื่อนทะเล เด็ดตะวันจันทราและดวงดาวได้
การฆ่าสัตว์ภูตนับร้อย ๆ ตนในคราวเดียวหาใช่ปัญหาไม่
หมิงเฉินพินิจเซี่ยชิงอย่างลึกล้ำ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอันคลุมเครือ “องค์หญิงเก้า เพื่อกลับเมืองหลวง เจ้าทุ่มเทไปมากนัก”
ผู้ฝึกจิตนั้นหาไม่ยาก ผู้ที่หายากคือผู้ฝึกจิตอันแข็งแกร่งเช่นนี้ และบ่มเพาะพวกเขา
เซี่ยชิงแย้มยิ้ม “ข้าเพียงทำเพื่อต้าเซี่ย ยิ่งอัจฉริยะแข็งแกร่ง ยิ่งมีโอกาสชิงเกาะเทวะมาได้มิใช่หรือ?”
หมิงเฉินไม่พูดต่อ ใครบ้างไม่รู้ว่านางคิดจะหวนคืนสู่นครหลวง
ขอเพียงชิงเกาะเทวะมาได้ สร้างผลงานยิ่งใหญ่ นางก็จะได้กลับไป
เพื่อพัฒนาและฝึกฝนอัจฉริยะเหล่านี้ นางต้องใช้ทรัพยากรไปมากมายแน่แท้
เซี่ยชิงรู้สึกว่าทรัพยากรเหล่านั้นมิได้เสียเปล่า และจะมีชื่อคุ้นตามากมายในทำเนียบสิบอันดับแรก
อวิ๋นหวง ฟางซิง เมิ่งจิง
การประชันกับเหล่าผู้มากฝีมือได้สิบอันดับแรกก็เพียงพอพิสูจน์ความแข็งแกร่งของพวกเขาได้แล้ว
