จ้าวเติงค่อยๆพุ่งร่างไปตามทาง สำนึกเทวะแผ่ออกไปสุดกำลังตรวจสอบทุกแห่งหนอย่างละเอียดยิบ
ไม่นานมันก็พบศพจ้าวตงและศิษย์สกุลจ้าวคนอื่นๆ
แม้จะได้รับทราบมาแล้วว่าจ้าวตงกับคนอื่นๆตกตาย แต่พอจ้าวเติงได้เห็นร่างไร้วิญญาณที่ตกตายบนพื้นเกลื่อนกลาด ยังอดไม่ได้ที่จะมีโทสะขึ้นมาอย่างคับแค้น “หลิงเทียน…สกุลจ้าวไม่มีวันเลิกราต่อเจ้า!!”
“หากใต้ฟ้านี้มีสกุลจ้าวต้องไม่มีเจ้า! พวกเรามิมีวันอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้อีก! ข้าจ้าวเติงขอสาบานต่อฟ้าหากข้าฆ่าเจ้าไม่ได้ข้าไม่ขออยู่เป็นคน!!”
น่าเสียดายที่การตีโพยตีพายของจ้าวเติง ต้วนหลิงเทียนถูกลิขิตไว้ให้ไม่ได้ยิน
แต่ถึงจะได้ยินต้วนหลิงเทียนก็คงได้แต่ยิ้มเยาะ
แล้วยังไง? ใครสน?
ก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ว่าสกุลจ้าวก็พยายามฆ่าเขาให้ตายอยู่แล้วหรือไง?
ถ้าไม่ใช่จะส่งคนมามากมายหมายฆ่าเขาทำเพื่อ? ยังจะมาพล่ามเรื่องไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้หาสวรรค์วิมานอะไรอีก?
“จี้เอ๋อ…”
เนื่องจากจ้าวเติงร้อนใจเรื่องการตามหาฆาตกรสังหารจ้าวจี้ มันจึงหักห้ามใจระงับโทสะ เพียงมองร่างจ้าวตงกับคนอื่นๆ ด้วยสายตาสะทกสะท้อนอีกครั้ง ค่อยจากไปทันที
หลังเหินมาตามทางอีกสักพักมันก็พบศพอีกศพหนึ่ง
“สตรีนางนี้เป็นใครกัน?”
ร่างที่จ้าวเติงพบ เป็นร่างของน้องสาวโอวหยางเจิ้ง
กล่าวให้ชัดก็คือ โอวหยางหลัวที่ถูกตราผนึกมารฆ่าตาย!
อย่างไรก็ตาม จ้าวเติงไม่รู้จักนาง
