“วันนี้ขอเพียงเจ้าเมตตาละเว้นชีวิตข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่เปิดเผยตัวตนของเจ้า ข้าจะลืมเรื่องราวบาดหมางทั้งหมดระหว่างเราให้หมดสิ้น! ไม่คิดแค้นตอแยอันใดเจ้าอีก! ข้าจะสาบาน! ข้าจะกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าตอนนี้เลย!!”
“ปล่อยข้าไปเถอะ…ข้าขอร้องเจ้าแล้ว!!”
ต่อหน้าตราผนึกมารในมือต้วนหลิงเทียนที่สามารถทำลายมันได้ตลอดเวลา จ้าวจี้ได้แต่คุกเข่าลงทั้งวิงวอนร้องขอความเมตตา ไม่สนหน้าตาศักดิ์ศรีอะไรสืบไป!
เพราะหากมันไม่อ้อนวอนร้องขอ ต้วนหลิงเทียนเพียงเขวี้ยงตราผนึกมารนั่นมา มันตายอนาถแน่!!
เผชิญหน้ากับความตายที่กล้ำกรายเข้ามา จ้าวจี้ที่ให้ความสำคัญกับชีวิตตัวเองเหนือสิ่งอื่นใด ไม่หลงเหลือความคิดอื่นไหนนอกจาก ต้องรอด! สิ่งอื่นใดนั้นไม่สำคัญกับมันอีกต่อไป!!
ตอนนี้ต่อให้จ้าวจี้ถูกต้วนหลิงเทียนสั่งให้ไปฆ่าบิดาและปู่มันเสีย มันก็ยินดีกระทำไม่อิดออด!!
ภายใต้พลังอำนาจของตราผนึกมาร เคล็ดวิชารวมวิญญาณที่มันฝึกฝนมาก็กลายเป็นไร้ประโยชน์!
เพราะเมื่อเผชิญหน้ากับการจู่โจมของตราผนึกมาร วิญญาณของผู้ฝึกมารจะถูกดูดไปสะกดทำลายในตราผนึกมาร!!
อย่างไรก็ตามเผชิญหน้ากับการร้องขอชีวิตของจ้าวจี้ ต้วนหลิงเทียนไม่ได้กล่าววาจาใดสักคำ ยังเขวี้ยงตราผนึกมารในมือออกมาอย่างไร้แยแส
บูมมม!!
