จ้าวจี้เองก็ไม่ทราบว่าทำไม แต่พอเห็นป้ายศิลาประหลาดที่ต้วนหลิงเทียนหยิบออกมา ในใจบังเกิดความรู้สึกสังหรณ์ประหลาด!
ความรู้สึกดังกล่าวทำให้มันอึดอัดนัก แต่มันก็พยายามสงวนท่าทีไม่เผยให้ต้วนหลิงเทียนเห็น
อย่างไรก็ตาม ครู่ต่อมาความสนใจของจ้าวจี้ก็ถูกเรื่องอื่นดึงไป
เพราะมันเห็นใบหน้าของต้วนหลิงเทียนเริ่มขยุกขยุย ก่อนที่จะค่อยๆแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นใบหน้าหล่อเหลาเอาเรื่อง!
ไฉนใบหน้านี้มันแลดูคุ้นๆนัก?
พอเห็นหน้าต้วนหลิงเทียน จ้าวจี้เองก็ไม่รู้ว่าทำไมมันรู้สึกแบบนั้น
คลับคล้ายคลับคลาว่ามันเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหนสักแห่ง แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก…
“แล้วก็…จริงๆแล้วหลิงเทียนเป็นแค่ชื่อของข้า…และข้าก็ไม่ได้แซ่หลิง แต่ข้าแซ่ต้วน”
จากนั้นคำพูดของหลิงเทียนก็ดังเข้าหูจ้าวจี้อีกครั้ง
หลิงเทียนเป็นเพียงแค่ชื่อ?
ไม่ได้แซ่หลิง? แต่ทว่าแซ่ต้วน?
“เจ้าจะบอกข้าว่า…”
จ้าวจี้อ้าปากค้างอย่างไม่รู้ตัว หากแต่ก่อนที่มันจะทันได้กล่าวจบคำ ก็คล้ายมันนึกอะไรได้ออก ลูกตาของมันหดเล็กลงทันใด ใบหน้ายังเผยความแตกตื่นออกมา “ต้วน…หลิงเทียน? ต้วนหลิงเทียน…นั่นมิใช่ผู้ที่ครอบครอง ตราผนึกมาร ในข่าวลือหรือไร?”
“ข้าจำได้แล้ว!!”
