บทที่ 32 หวงจงถูกจับ
“คุณชายสามเวิน เราไปกันต่อเลยไหมครับ” ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเซินไห่สาขาเมืองเจียงมีเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายประดับบนหน้าผาก เขาอยากจะรีบไปจับตัวพยาบาลทั้งสองคนในห้องพักและลงโทษพวกเธอซะเดี๋ยวนี้!
นินทาช่วงไหนไม่นินทา ดันมาคุยกันตอนคุณชายสามเวินมาตรวจงานที่เมืองเจียงซะได้!
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอก็ยังนินทาเกี่ยวกับข่าวลือของคุณชายอีก และข่าวนั่นก็ดันมาจากตัวเขานี่สิ!
ผู้อำนวยการตกใจมากเสียจนไม่กล้าเงยหน้ามองชายหนุ่มด้านหลัง
‘คุณชายสามเวิน? นั่นไม่ใช่คนที่เหล่านางพยาบาลตัวน้อยฝีปากกล้านินทากันอยู่เหรอ?’ เมื่อได้ยินชื่อคุ้นหู เฝ่ยไป๋ลู่ก็หันหน้าไปมองอย่างสงสัย
กลุ่มคนในชุดสูทผูกเนกไทบดบังการมองเห็นของเธอ คุณชายสามเวินถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนจำนวนมาก และเมื่อมองผ่านช่องว่างไป เฝ่ยไป๋ลู่ก็เห็นเพียงมือของผู้ชายบนรถเข็นกับลูกประคำสีเข้มบนข้อมือเรียวนั่น
“ไปกันเถอะ” น้ำเสียงของผู้ชายบนรถเข็นไร้อารมณ์สุด ๆ จนผู้อำนวยการกังวลมากขึ้นไปอีก ผู้อำนวยการจึงรีบพาผู้คนออกจากที่นั่นทันที
เฝ่ยไป๋ลู่ถอนสายตากลับมา เปิดประตู แล้วเดินเข้าไป
“คุณเองเหรอคะ คุณเฝ่ย” เมื่อพยาบาลเห็นเฝ่ยไป๋ลู่เข้ามา พวกเธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เฝ่ยไป๋ลู่มักมาเยี่ยมพ่อแม่บุญธรรมที่โรงพยาบาลเสมอ ทำให้เหล่าพยาบาลได้พูดคุยด้วย และมีความประทับใจที่ดีในตัวเธอ
เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้ผู้อำนวยการของคุณกับคุณชายสาม