เสียงแตกหักดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าอีกครั้ง สะพานโค้งที่ต้วนหลิงเทียนยืนอยู่ กำลังถล่มลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว!
“ไหงถล่มเร็วนักล่ะ!?”
เห็นภาพนี้ต้วนหลิงเทียนก้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง การถล่มลงของสะพานมันเกิดขึ้นเร็วกว่าที่เขาคาดเอาไว้
และตอนนี้ต่อให้เขาคิดหนีไป ก็คงยากจะออกจากสะพานโค้งนี่ได้ทันก่อนที่มันจะถล่ม!
เช่นนั้นเมื่อสะพานถล่มลง เขาก็โคจรเร่งเร้าปราณสุริยันแรกกำเนิดให้แผ่พุ่งออกมาทั่วร่างฉับไว ก่อเกิดเป็นระฆังกระบี่คลุมกาย หมายป้องกันการตกและแรงกระแทกการสะพานถล่ม…
นอกจากนี้ยังป้องกันเศษหิน ราวมถึงฝุ่นธุลีต่างๆที่จะกระเด็นเข้าใส่จากสะพานถล่มอีกด้วย
“สะพานนี่…ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติ”
ขณะเดียวกันสีหน้าต้วนหลิงเทียนก็เคร่งขรึมขึ้นทันที เพราะเขารู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้สมควรเป็นภาพมายาเสมือนจริง ไม่ใช่สิ่งของที่แท้จริง เช่นนั้นแล้วการที่สะพานโค้งที่เขาพึ่งเดินขึ้นมาได้ไม่ทันไรพังลงแบบนี้ ต้องมีเหตุผลแน่นอน!!
ครืนนน! ครืนนน! ครืนนน! ครืนนน!
……
ในขณะที่ร่างของต้วนหลิงเทียนกำลังร่วงตกไปยังลำน้ำแห้งขอดพร้อมซากสะพาน เขาก็ได้ยินเสียงกระหึ่มดังขึ้นมาจากด้านหลัง ฟังแล้วเสมือนเสียงน้ำป่าไหลหลาก!
ไม่สิ!
เสียงดังจากด้านหลัง มันฟังดูรุนแรงกว่าน้ำป่าไหลหลาก!
