เสียงตบดังชัดถนัดถนี่ลั่นขึ้นในอากาศ เป็นต้วนหลิงเทียนที่ไม่ทราบมาตั้งแต่เมื่อไหร่ คนคล้ายภูตผี อยู่ๆก็มาปรากฏตัวตรงหน้าจ้าวจี้แล้วตบฟาดมันไปจนแก้มปูด!
“ให้ตายสิ…ถึงแม้จะเป็นร่างอวตาร แต่สัมผัสกลับนุ่มละมุนเหมือนเนื้อแก้มผู้คนแท้ๆไม่มีผิด…ตบแล้วรู้สึกสนุกมือข้าดีจริงๆ”
ในขณะที่สีหน้าจ้าวจี้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ทั้งแก้มเริ่มปูด ต้วนหลิงเทียนพลันมองฝ่ามือสลับกับหน้าจ้าวจี้ตาด้วยสายตาทึ่งๆ คิ้วยักขึ้นด้วยความแปลกใจ กล่าวจบคำก็หัวเราะเบาๆ
“เจ้า..”
จ้าวจี้ที่เจ็บใจถึงขีดสุด ตะคอกคำคล้ายคิดกล่าวอะไรออกมา
เพี๊ยะ!
ทว่าไม่ทันได้กล่าวก็ต้องรับประทานไปอีกหนึ่งตบ แน่นอนว่าเป็นแก้มอีกข้าง ทำให้ตอนนี้สองแก้มเริ่มปูดบวมคล้ายหัวหมูขึ้นมาเหมือนวันนั้น…
“คุณชายจ้าว…ดูเหมือนความจำเจ้าไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่เลยนะ?”
ต้วนหลิงเทียนมองจ้าวจี้ด้วยรอยยิ้ม กล่าวถามออกมาด้วยสีหน้าราวกับจะบอกว่า ‘ไม่ไหวเลยจริงๆ’
อนิจจารอยยิ้มนี้ยามอยู่ในสายตาจ้าวจี้ ไม่ต่างใดกับยิ้มของมารร้ายแม้แต่น้อย
“หลิงเทียน ก่อนจะทำอะไรเจ้าต้องคิดให้ดี!”
