“นี่มันก็ 3 วันเข้าไปแล้ว…ข้าได้เจอคนแค่ไม่กี่คนเท่านั้น แถมยังไม่เจอคนของวังนภาสักคน…”
หลังจากผ่านไป 3 วันในแดนลับเซียน มีสัตว์ร้ายตายตกด้วยน้ำมือของต้วนหลิงเทียนเป็นเบือ นอกจากนี้เขายังเจอของดีๆหลายอย่าง แต่เขาคร้านจะสนใจอะไรพวกมันมาก ทั้งยังพกพายุ่งยากลำบากเลยไม่ได้หยิบติดมือมาด้วย
เพราะตอนนี้เขามาตัวเปล่า แหวนพื้นที่อะไรก็ไม่มี เจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติก็ไม่อยู่…
เช่นนั้นไม่ว่าจะเจอของดีอันใด คิดเก็บกลับมาก็ต้องหอบหิ้วถือเอา…และแน่นอนว่าการมาเป็น ‘ไอ้บ้าหอบฟาง’ หิ้วของพะรุงพะรังในแดนลับเซียนย่อมไม่ค่อยสะดวก…
“หืม?”
ทันใดนั้นเองต้วนหลิงเทียนคล้ายจับสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างไกลๆ เขาพลันมองออกไปไกลสุดสายตาทันที จึงได้เห็นร่างที่กำลังเหินพุ่งตัดฟ้ามาฉับไว โดยมีอีกคนที่กำลังเหาะมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน…
หลังจากที่ทั้ง 2 คนพบกัน ก็คล้ายจะสนทนาอะไรกันบางอย่าง ท่าทางแลดูกำลังจะตกลงเรื่องราวบางประการ
หลังจากนั้นผู้ที่เหาะมาไม่รีบไม่ร้อนตอนแรก ก็คล้ายยอมรับข้อเสนอ จึงเหินร่างติดตามคนที่เร่งรุดเหาะมาอย่างรีบร้อนคนแรกทันที
ด้วยความที่พวกมันอยู่ห่างไกลจากต้วนหลิงเทียนมาก จึงไม่อาจสัมผัสได้ถึงต้วนหลิงเทียนได้เลย และที่ต้วนหลิงเทียนสามารถเห็นพวกมันที่อยู่ไกลตาได้แบบนี้ เพราะเขาเปิดใช้ความสามารถของ ม่านตาพิสดาร!
