ถึงแม้ว่าผู้ที่ถูกฆ่าจะสามารถกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ แต่นั่นก็เป็นเรื่องน่าละอายอย่างถึงที่สุด…เพราะต่อให้กล่าวคำสาบานออกไปจนรู้ตัวผู้กระทำผิดแล้วอย่างไร จะให้ตำหนักลงโทษผู้ที่ได้มรดกเวทย์พลังไปครองเพื่อผู้อ่อนด้อยไร้มรดก? เช่นนั้นทำแบบนั้นนอกจากทำให้ตัวเองดูเหมือนคนอ่อนด้อยไร้สามารถแล้ว ยังเป็นการทำให้ตำหนักอาจเสียคนเก่งที่ถือครองมรดกเวทย์พลังไปอีก!
นอกจากนั้นการถูกฆ่าในแดนลับเซียนยังไม่ใช่การตายจริงๆ เช่นนั้นแล้วไม่ว่าจะเป็นตำหนักฟ้าลี้ลับหรือขุมพลังกึ่งชั้น 3 อื่นใด ก็อนุญาตให้ฆ่ากันได้ในแดนลับเซียน
ผู้ที่ถูกเตะออกจากแดนลับเซียนก็ได้แต่โทษตัวเองที่มีฝีมืออ่อนด้อยเองเถอะ!
เพราะโดยทั่วไปแล้วผู้ที่ถูกผู้อื่นฆ่าจนต้องถูกขับออกจากแดนลับเซียน…นั่นหมายความว่าเป็นคนที่อ่อนแอกว่า! คนที่อ่อนแอย่อมมีโอกาสได้รับสืบทอดมรดกเวทย์พลัง ทั้งทำความเข้าใจในเวทย์พลังในภายหลังได้น้อยกว่าผู้ที่แข็งแกร่งกว่าแน่นอน!!
“ท่านจ้าวตำหนัก ข้ากล่าวผิดไปแล้ว!”
ได้ยินเสียงแค่นตำหนิเย็นชาของเมิ่งฉิง จ้าวเติงเร่งโค้งขมาทันที เม็ดเหงื่อยังผุดซึมออกมาทั่วร่าง!
“ถึงแม้บุตรชายไม่เอาไหนของข้าจักถูกหลิงเทียนฆ่าตายจนถูกขับออกจากแดนลับเซียน ก็กล่าวได้ว่าเป็นมันพลังฝีมืออ่อนด้อยกว่าผู้อื่นเขา…ข้าและตระกูลจ้าวของข้า ย่อมไม่คิดแค้นกระทั่งลงมือทำอันใดผู้อื่น…”
