ประกายตาจ้าวจี้ยิ่งมายิ่งรุนแรง ยังกล่าวออกมาด้วยเสียงอำมหิต
“ก็จริง”
จ้าวเติงพยักหน้า “หลังจบเรื่องคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่อง พ่อจะวางแผนฆ่าหลิงเทียน…จากนั้นในสายตาผู้อื่น ให้พรสวรรค์มันจะสูงเท่าไรก็ไม่สำคัญ เพราะสุดท้ายมันก็มิมีทางอยู่ในตำหนักฟ้าลี้ลับเราอยู่ดี! เช่นนั้นก็คงไม่มีใครคิดสนใจคนที่ตายไปแล้วเช่นมัน”
“ถึงตอนนั้นกว่าที่อาจารย์มันจะออกจากภูมิภาคเบื้องบนลงมาเบื้องล่างก็สมควรผ่านไปนาน…คิดสืบสาวราวเรื่องอะไรก็ไม่เหลืออะไรแล้ว”
จ้าวจี้หัวเราะออกมาทันทีหลังได้ฟัง
ความแตกตื่นของคนตำหนักฟ้าลี้ลับ และความสะใจของพ่อลูกสกุลจ้าว ต้วนหลิงเทียนย่อมไม่รู้เรื่องเลย
จนกระทั่งวันเปิดแดนลับเซียนมาถึง ต้วนหลิงเทียนจึงออกจากชั้น 3 ของเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติกลับมาอยู่ในห้อง ก่อนที่จะเดินออกไปนอกห้อง สุดท้ายก็เปิดประตูออกไปลานหน้าบ้าน
“ในที่สุดเจ้าก็ออกมาได้เสียที!”
ต้วนหลิงเทียนออกมาได้ไม่ทันไรเสียงคุ้นหูหนึ่งก็ดังขึ้นทันที ไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นหวางเฟยเซวียน
“มาแต่เช้าเชียว…”
ต้วนหลิงเทียนมองหวางเฟยเซวียนค่อยยิ้มทักทาย
“เช้าอันใดของเจ้า ตะวันโด่งแล้ว…”
หวางเฟยเซวียนแหงนมองอาทิตย์ที่ลอยสูงค่อยหันไปกล่าวกับต้วนหลิงเทียน
“จริงสิ!”
