ทันใดนั้นสองตาหวางเฟยเซวียนก็ลุกวาวขึ้น กล่าวถามต้วนหลิงเทียนด้วยใบหน้าอยากรู้อยากเห็น “ไม่นานมานี้มีข่าวลือไปทั่วตำหนักฟ้าลี้ลับ…เจ้าเป็นศิษย์น้องลี่เฟิง ทั้งยังมีอาจารย์อยู่ภูมิภาคเบื้องบนจริงหรือ?”
“ใช่”
ได้ยินคำถามของหวางเฟยเซวียนต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้าตอบ
“ไฉนดูเจ้าไม่แปลกใจเลยเล่า? เจ้ามิรู้หรือว่าข่าวนี้มันแพร่ไปทั่วตำหนักฟ้าลี้ลับแล้ว? หรือเจ้าไม่ได้ปิดด่านอยู่แต่ในบ้าน?”
หวางเฟยเซวียนกล่าวถามด้วยความงุนงง
“ข้าไม่รู้หรอกว่าข่าวนี้มันจะแพร่ไปทั่วตำหนักฟ้าลี้ลับแล้วรึยัง…แต่ในเมื่อมีคนรู้ ไม่นานมันก็ต้องแพร่ออกไปอยู่ดี”
ต้วนหลิงเทียนยักไหล่ กล่าวออกด้วยท่าทางไม่แยแส
วันก่อนเป็นเขาจงใจกล่าวเล่าเรื่องนี้ให้เริ่นเฟยฟังเอง
เหตุผลหลักที่เขาทำแบบนี้เพราะไม่ให้จ้าวตำหนักฟ้าลี้ลับมาชวนเขาเป็นศิษย์
นอกจากนี้เขายังอยากให้ทางตำหนักฟ้าลี้ลับรับทราบไว้ด้วย ว่าอีกไม่นานเขาจะไปภูมิภาคเบื้องบน
แน่นอนว่าเรื่องอาจารย์นั้นเขาแต่งขึ้น แต่เรื่องที่เขาจะไปเป็นเรื่องจริง
แค่แทนที่จะไปตามหาอาจารย์ เขาจะไปตามหาเค่อเอ๋อและลูกแทน
“ไฉนตอนนี้เจ้ายังนิ่งอยู่ได้เล่า…เจ้าไม่เสียใจเลยเหรอ?”
เห็นสีหน้าท่าทางไม่แยแสของต้วนหลิงเทียน หวางเฟยเซวียนอดไม่ได้ที่จะงุนงงมากขึ้น
“แล้วทำไมข้าต้องเสียใจอะไรด้วยล่ะ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามด้วยความสงสัย
“เจ้า…ฮึ่ม…”
