“พลังฝีมือของมันอ่อนด้อยกว่าข้าเล็กน้อย…สำหรับเรื่องที่มันจะได้สิทธิ์เข้าแดนลับเซียนของวังลี้ลับหรือไม่ข้าเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน อย่างไรก็ตามข้าคิดว่ามันสมควรมีโอกาสสูงกว่าข้า เพราะสิทธิ์ของวังลี้ลับแม้จะน้อยกว่าวังนภา แต่การแข่งขันก็ไม่รุนแรงเช่นนี้”
หลังได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน เริ่นฟงก็กล่าวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเสียดาย
ตอนแรกที่มันเข้าร่วมกับวังนภานั้น กล่าวไปไม่ใช่ความสมัครใจของมันเลยมันถูกเลือกโดยเซียวยี่…และไม่มีโอกาสเลือกเลยว่าจะไปอยู่ที่ใด เพราะมันไม่ใช่ต้วนหลิงเทียนหรือหวางเฟยเซวียน!
หากมันมีโอกาสเลือกได้มันจะไม่มาอยู่วังนภาแน่นอน!
ดังคำกล่าวที่ว่า ยอมเป็นหัวไก่ไม่เป็นหางหงส์ มันเข้าใจความนี้กระจ่างดี…
“เป็นเช่นนั้นก็ดี หากข้าเจอมันในแดนลับเซียนข้าจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อช่วยเหลือมัน”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
“ขอบคุณเจ้ามาก”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน เริ่นเฟยก็เร่งกล่าวขอบคุณไปทันที ขณะเดียวกันมันก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงไปกล่าวถามเรื่องที่มันส่งสัยมานาน “หลิงเทียนเจ้าสะดวกที่จะบอกข้าหรือไม่ ว่าไฉนถึงคิดช่วยข้ากับหลิวเจี้ยน? ข้าได้ยินว่าเจ้าคิดตอบแทนบุญคุณของผู้อาวุโสเรา…มิทราบว่าเป็นบุญคุณอันใดหรือ เจ้าสะดวกกล่าวหรือไม่?”
