ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องพื้นหลังของหวางเฟยเซวียนที่พวกมันไม่อาจล่วงเกินตอแยด้วยได้ ลำพังแค่สภาพอ่อนแอสิ้นเรี่ยวแรงตอนนี้ พวกมันก็ไม่ใช่คู่มือของหวางเซวียนแม้แต่น้อย เช่นนั้นให้พวกมันมีโมโหเพียงใดก็ไม่กล้าลงมือ
“กับตัวโง่งมเช่นพวกเจ้า ข้ายังมีอันใดจะกล่าวด้วย? ข้าแค่อยากรู้นักว่าตอนนี้พวกเจ้าใช่สิ่งที่ผู้คนเรียกกันว่า หมาขี้แพ้ หรือไม่?”
หวางเฟยเซวียนกล่าวออกเสียงเรียบ
ทว่าทันทีที่สิ้นคำ สีหน้าหลัวชานเปลี่ยนไปมหันต์ ร่างลั่วเหอยังสั่นระริก มันยกมือขึ้นชี้หวางเฟยเซวียนกล่าวออกด้วยคับแค้น “จะ…เจ้า”
ไม่ทราบเพราะมันมีโมโหทั้งคับแค้นเกินไปหรือไม่ แต่มันถึงกับไม่อาจกล่าวคำใดออกมาได้…
“หากยังกล้าใช้อุ้งเท้าสุนัขชี้หน้าข้าอีก เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะตัดมันทิ้งเสีย!”
ลูกตาหวางเฟยเซวียนเผยประกายดุร้ายออกมา ยังตะโกนกล่าวออกเสียงเหี้ยม
ลั่วเหอยังไม่ทันตอบสนองอะไร ก็เป็นลั่วชานที่เร่งพุ่งแขรไปลดมือของลั่วเหอลง ก่อนที่จะประสานมือโค้งคำนับหวางเฟยเซวียนพร้อมกล่าว “แม่นางหวางเฟยเซวียนน้องชายข้าไม่รู้เรื่องราวกลับเสียมารยาทต่อท่านแล้ว ข้าในฐานะพี่ชายได้แต่ขอขมาท่านแทนพวกเราพี่น้อง หวังว่าวีรสตรีที่ใจกว้างเช่นแม่นางหวางจะไม่ถือโทษ”
มีคำกล่าวที่ว่า ไม่อาจตบหน้าคนยิ้ม ด้วยลั่วชานพยายามฝืนยิ้มกล่าวขอขมาออกมาเช่นนี้ ทำให้หวางเฟยเซวียนคลายโทสะลงไปไม่น้อย และไม่ได้ลงมืออะไรอีก
