แน่นอนว่ามันไม่คิดว่าทั้งคู่ตั้งใจจะทำร้ายอะไรพวกมัน เพราะด้วยพลังฝีมือของหลิงเทียนกับหวางเฟยเซวียน ทั้งคู่ไม่จำเป็นต้องลำบากทำถึงขนาดนี้เพื่อทุบตีพวกมัน…กระทั่งอีกฝ่ายอยากจะทุบตีมันตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็น
“ข้าเองก็ไม่รู้เหตุผลเช่นกัน หากให้ข้าเป็นคนตัดสินใจ ข้าย่อมไม่คิดนำพาตัวภาระไปด้วยถึง 2 หรอก”
หวางเฟยเซวียนนับเป็นอิสตรีที่ปากตรงกับใจนัก คิดอะไรกล่าวออกเช่นนั้นไม่มีสุภาพ
หลิวเจี้ยนก็ไม่ได้โกรธอะไรเพียงยิ้มแหยๆออกมาหน้าแห้ง…
“ส่วนเรื่องนี้หลิงเทียนก็มิได้กล่าวบอกอะไรข้ามากมาย เพียงบอกข้าว่าเขาเคยติดค้างอาวุโสของพวกเจ้าทั้งสองคนเท่านั้น จึงคิดช่วยเหลือพวกเจ้าในแดนลับเซียนเป็นการตอบแทน…เจ้านับว่าโชคดีจริงๆ เพราะด้วยมีเขาช่วยเจ้าอาจได้รับกระทั่งมรดกเวทย์พลังระดับสูง”
หวางเฟยเซวียนกล่าวตอบเสียงเบา
“แล้วก็อย่าลืมเรื่องที่ข้าบอกให้เจ้าไปทำเล่า…”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ หวางเฟยเซวียนก็เหินร่างจากไปทันที ฝากเรื่องชวนเริ่นเฟยให้หลิวเจี้ยนทำแทน
เมื่อได้ยินคำอธิบายเรื่องราวจากหวางเฟยเซวียนแล้วหลิวเจี้ยนก็ตระหนักเรื่องราวได้ มันไม่กล้ารอช้าอะไรอีก เร่งรุดไปหาเริ่นเฟยเพื่อทำตามคำสั่งทันที
“หา! แม่นางหวางมาชวนพวกเราให้เข้าร่วมกลุ่มนางกับหลิงเทียนงั้นหรือ!?”
