และเมื่อเห็นทีท่าการกระทำนี้ของจูมูจื่อ จูหยวนและจูเลี่ยอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เพราะตั้งแต่ที่พวกมันเกิดมา…ต่างไม่เคยพบเคยเจอด้านนี้ของเสด็จลุงเลย…คล้ายกับนี่เป็นคนอื่นไม่ใช่เสด็จลุงของพวกมัน!!
แต่พวกมันก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าทั้งหมดเป็นเพราะจูมูจื่อหวาดกลัวความตาย
หากก่อนหน้านี้เสด็จลุงไม่ไปยั่วยุท้าทายชายหนุ่มเบื้องหน้า บางทีอีกฝ่ายคงไม่คิดทำอะไร
ปัญหาก็คือเสด็จลุงได้ยั่วยุท้าทายชายหนุ่มไปแล้ว…
มันลองถามตัวเองว่าหากเป็นอีกฝ่าย จะปล่อยคนที่หาญกล้าท้าทายเช่นนี้ไปหรือไม่…ย่อมไม่!
ทว่าอันที่จริงแล้วหลังจากที่ฆ่าอวิ๋นคุนไป ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายอะไรพวกจูมูจื่อและอีก 2 คนแม้แต่น้อย นอกจากนี้ยังไม่ได้แยแสวาจาที่พวกมันกล่าวออกมาก่อนหน้าด้วยซ้ำ
เหมือนท่านกำลังเดินอยู่บนถนน แล้วถูกสุนัขตัวหนึ่งเห่าใส่…ท่านคงไม่ลดตัวลงไปฆ่าสุนัขตัวนั้นใช่หรือไม่?
อย่างไรก็ตามพอได้เห็นอาการขี้ขลาดน่าสมเพชนี้ของจูมูจื่อ ต้วนหลิงเทียนพลันบังเกิดความรู้สึกขัดใจขึ้นมาตงิดๆ กระบี่ในมือพลันตวัดออกตามอำเภอใจ ปรากฏเป็นคลื่นพลังสะบั้นสีทองพุ่งยิงออกไปสายหนึ่ง! คลื่นพลังแล่นวาบตัดฟ้าดั่งดาวหาง พุ่งผ่านลำคอจูมูจื่อไปก่อนที่มันจะทันได้ตอบสนองใดๆ…
อวิ๋นคุนที่บรรลุขอบเขตพลังเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดยังตกตายอย่างที่ไม่อาจต่อต้าน…
คงไม่ต้องกล่าวถึงเซียนขัดเกลาขั้นกลางเช่นมัน…
