และเป็นเพราะครั้งสุดท้ายที่ออกเดินทางไปยังทวีปเมฆษล่อง นางไม่ได้เจอคนของเผ่าพันธุ์มังกร นางจึงลืมเลือนมีดสั้นเล่มนี้ไปหมดสิ้น
สำหรับอาจารย์นั้น หานเฉวี่ยไน่เองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีความเป็นมาอย่างไรกันแน่
สิ่งเดียวที่หานเฉวี่ยไน่รู้ก็คือ อาจารย์ของนางอ้างตัวว่าเป็นผู้สืบทอด ธุลีแดง และเป็นอะไรที่นางจะต้องสืบทอดมันเป็นคนต่อไป
ในตอนแรกอาจารย์ของนางยังไม่อนุญาตให้นางบำเพ็ญพลังด้วยเคล็ด ลีแดง ด้วยกล่าวบอกว่ายังไม่ถึงเวลา…และในวันที่อาจารย์ของนางจากไป ในที่สุดอีกฝ่ายก็อนุญาตให้นางฝึกฝนบ่มเพาะมันได้
อย่างไรก็ตาม เคล็ดบำเพ็ญจิต ธุลีแดง เป็นอะไรที่ลึกซึ้งสุดที่นางจะเข้าใจได้นัก เพราะนางพึ่งเริ่มบ่มเพาะมันได้ไม่นาน และนางก็ยังไม่เข้าใจถึงอารมณ์หลายๆอย่าง
ไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ หากแต่ตอนนี้ในมือของหานเฉวี่ยไน่กลับปรากฏมีดสั้นแลดูสวยงามขึ้นมา
“หืม?”
แม้ความเคลื่อนไหวของเฉวี่ยไน่จะไม่ได้มากมาย แต่หานซิ่นก็ค้นพบได้แทบจะทันที เพราะไม่ว่าจะอย่างไรหานซิ่นก็เป็นยอดฝีมือขอบเขตอริยะเซียน!
“อะไร? เจ้าคิดจะขัดขืนข้าด้วยมีดกระจ้อยร่อยนั่นหรือ?”
หานซิ่นหัวเราะเยาะ
หานเฉวี่ยไน่เร่งเร้าปราณแท้ขึ้นมาก่อนที่จะถ่ายทอดลงสู่มีดเล่มเล็กๆดังกล่าวทันที
และทันใดนั้นเอง เมื่อปราณแท้ของนางถ่ายทอดลงมีดสั้นเล่มเล็กได้ไม่ทันไร มีดเล่มดังกล่าวก็แตกสลายกลับกลายเป็นละอองแสงปานฝุ่นนับล้านๆชิ้น!!!
