“ขอบคุณอาวุโสหลิวสำหรับความหวังดีที่กล่าวเตือน แต่ข้าตัดสินใจไปแล้ว”
ฉีจิ้งกล่าวออกเสียงเรียบ
“เรื่องนี้ตามหลักแล้วมิได้ขัดกับกฏในการประลองจัดอันดับยอดนักรบฟ้าลิ่วล่องแต่อย่างไร…ทว่าการที่ท่านคิดลงมือลำพังต้านสองเช่นนี้ ท่านต้องถามความสมัครใจของทั้งคู่เสียก่อน เพราะข้ากับอาวุโสหลิวมิมีสิทธิ์บีบบังคับทั้งคู่ให้สู้กับท่าน เพราะจะอย่างไร…เรื่องนี้ก็มิต่างจากการหยามเกียรติของทั้งคู่!”
เริ่นจงกล่าวกับฉีจิ้งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งขึ้น
ตอนนี้มันย่อมเข้าใจอารมณ์ของหลวงจีนลายบุปผากับจิ้งชวีจื่อได้เป็นอย่างดี เพราะหากเป็นมันก็ต้องมีโมโหหนักแน่นอน
คนที่เคยพ่ายแพ้ตัวมัน กลับกล้าท้ามันกับอีกคนที่พลังฝีมือทัดเทียมกับมันพร้อมกัน? นี่มันหยามหน้ากันชัดๆ!
ขณะที่เริ่นจงปริปากกล่าวคำ ทุกคนรวมถึงต้วนหลิงเทียนก็ว่ายตามองไปยังหลวงจีนลายบุปผากับจิ้งชวีจื่อทันที
ตอนนี้ไม่ว่าหลวงจีนลายบุปผาหรือจิ้งชวีจื่อล้วนชักสีหน้าอัปลักษณ์ปั้นยากทั้งคู่
อย่างไรก็ตามทั้งคู่รู้ดีว่าตอนนี้จำต้องให้คำตอบออกมา
