ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ทั้งหมดเป็นฉีเสิ่นผิดเอง!!
เมื่อเห็นว่าทั้งเริ่นจงและหลิวหงกวงตั้งแง่หาความ ลูกตาฉีเสิ่นพลันเผยประกายวูบวาบออกมาด้วยโทสะ..
อย่างไรก็ตามมันรู้ดีว่าครั้งนี้มันผิด มันจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆพักหนึ่งเพื่อสงบอารมณ์ พยายามระงับโทสะและความเกลียดชังในใจ ค่อยประสานมือทั้งโค้งขอขมาต่อเริ่นจงและหลิวหงกวง “รองผู้นำเริ่น อาวุโสหลิว เพราะหลานชายคนเดียวของข้าตายจึงทำให้ข้าขาดสติ ถูกอารมร์ครอบงำไปชั่ววูบ…ตอนนี้พอย้อนมองดูแล้วนับว่าข้ากระทำตัวมิเหมาะสมจริงๆ”
“อย่างไรก็ตาม ในเมื่อลี่เฟิงเองก็มิได้เป็นอันใด…เช่นนั้นเรื่องนี้ให้มันแล้วกันไปดีหรือไม่?”
กล่าวถึงท้ายประโยค เสียงฉีเสิ่นนับว่าเข้มนัก
จังหวะนี้มันไร้หนทางเลือกอื่นนอกจากกล่าวไปแบบนั้น
“ฮ่าๆๆๆ…”
เริ่นจงกับหลิวหงกวงยังไม่ทันตอบสนองอะไร เป็นต้วนหลิงเทียนที่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ยังหัวเราะหนักถึงขั้นน้ำคาไหล “ข้าไม่เป็นอะไร เลยให้แล้วกันไป? ตรรกะวิบัติอันบัดซบนัก! ถ้าไม่ใช่เพราะรองผู้นำเริ่นกับอาวุโสหลิวยื่นมือเข้าช่วยข้า เกรงว่าป่านนี้ข้าคงตายเป็นผีคามือเจ้าไปแล้วมั้ง ฉีเสิ่น!!”
“แล้วนี่แค่เจ้ายอมรับความผิด แล้วจะให้ทุกคนเลิกสนใจเรื่องที่เจ้าทำผิดงั้นเหรอ?”
วาจาประโยคท้าย สีหน้าต้วนหลิงเทียนยังเผยความจริงจังเอาเรื่องออกมา “ใต้หล้ามีเหตุผลอุบาทว์พรรค์นี้ด้วย?”
“ไอ้หนู หากเจ้ายังไม่อยากตายก็หุบปากไปเสีย!!”
