ากจะช่วยหลิวซื่อ แต่เด็กในอ้อมแขนก็ร้อง ‘แง’ ออกมาให้เขางุนงงและทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
เมื่อได้ยินเสียงจากด้านนอกจึงรีบบอก “รีบเข้ามาเร็ว หลิวซุ่ยซุ่ยหัวกระแทกกำแพง เลือดไหลไม่น้อย…”
คนด้านนอกได้ยินก็รีบกรูกันเข้ามา
ตะเกียงน้ำมันในห้องส่องแสงสลัว แต่พวกเขายังเห็นว่าหลิวซื่อนั่งพิงกำแพงอยู่โดยมีเลือดไหลมาตามหน้าผาก
“พวกเจ้าดูแลพี่สะใภ้รอง ข้าจะอุ้มหลานออกไปก่อน” หลี่ซื่ออุ้มเด็กในอ้อมแขนจูเอ้อร์แล้วส่งให้จูซื่อที่เพิ่งเข้ามาในห้อง “ท่านอุ้มเขาออกไป ให้เขาอยู่กับซานเป่าและซื่อเป่า ท่านคอยดูแลเด็ก ๆ เอาไว้”
จูซื่อ “…”
เขาเพิ่งเข้ามาและยังไม่ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทว่าก็ยังยินดีรับหน้าที่ที่ภรรยาวางใจให้จัดการ และเอ่ยว่า “หากเกิดเรื่องอะไรก็เรียกข้าได้”
“ข้ารู้” หลี่ซื่อรับคำพลางย่อตัวลงดูอาการของหลิวซื่อ
หลิ่วซื่อกับหลินซื่อแทบไม่กล้าช่วยหลิวซื่อเมื่อเห็นเจ้าตัวนอนหมดสติพิงกำแพงอยู่
ท้ายที่สุดเป็นหลิ่วซื่อที่สงบใจลงและพยายามอังลมหายใจของหลิวซื่อ “ยังมีชีวิตอยู่!”
“เช่นนั้น… อุ้มนางไปนอนบนเตียงไหม?”
หญิงสาวสองคนไม่มีปัญญาอุ้มได้ จูเอ้อร์กับหลี่ซื่อจึงเข้ามาช่วยอุ้ม
“รีบไปเรียกหมอ อย่าให้พี่สะใภ้รองเป็นอะไรไปเด็ดขาด” หลี่ซื่อตื่นตระหนกเมื่อเห็นเลือดบนหน้าผากของหลิวซื่อ
กว่าจะขับไล่นังจิ้งจอกออกไปได้ยากเย็นเพียงไหน ทำไมถึงได้เกิดเรื่องกับพี่สะใภ้รองอีกแล้ว?
อู๋เป่าเกิดมาพร้อมกับหายนะมากมาย
