ลานรับปากเพราะกลัวเขาเปลี่ยนใจ
เขาส่ายหน้า
หลิวซื่อใจหายวาบ
“มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” จูเอ้อร์ลังเลเล็กน้อยว่าควรบอกนางหรือไม่ ถึงอย่างไรหากพูดเรื่องพรรค์นี้ออกไปคนฟังจะเสียหน้าเอาได้
“ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้หรือ?” นางถามด้วยความฉงน “ท่านบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับนังจิ้งจอกหรือ? หรือท่านหมายความว่าเป็นท่านเองที่ไม่ต้องการใช้ชีวิตกับข้าแล้ว จูเอ้อร์ ท่านอธิบายมาให้ชัดที ข้าสับสนไปหมดแล้ว…”
“วันที่เจ้าคลอดลูก…” เขากล่าวละล้าละลัง
หลิวซื่อหน้าเสีย “มีเรื่องอะไรกัน!”
นางส่งอู๋เป่าวางลงในอ้อมแขนเขาขณะตะโกนขึ้น “ข้าไม่อยู่แล้ว!”
“ข้าจะไม่อยู่แล้ว!”
“ข้าโขกหัวกับกำแพงให้ตายไปเลยดีไหม!”
……
เสียงกรีดร้องคร่ำครวญดังขึ้นขณะที่นางตั้งท่าจะวิ่งชนกำแพง
นางสะดุดเก้าอี้ปลายเตียงโดยไม่รู้ตัว แรงกระแทกกำแพงจึงบรรเทาลง
จูเอ้อร์ตกใจ “หลิวซุ่ยซุ่ย ทำอะไรของเจ้า!”
จูซื่อ จูอู่ และคนอื่น ๆ ที่อยู่ห้องข้างเคียงได้ยินเสียงก็งุนงง เกิดอะไรขึ้นอีก?
“คราวนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่!” หลี่ซื่อลุกพรวดขึ้น “แย่แล้ว ในห้องพี่สะใภ้รองมีหลานอยู่ พวกเขาทะเลาะกันแบบนี้เดี๋ยวเด็กจะเจ็บตัวได้!”
ไฉนเลยนางจะนั่งนิ่งอยู่ได้ จึงทิ้งจูซื่อแล้วก้าวออกจากห้องไป
จูซื่อย่อมนั่งไม่ติดและตามออกไปทันที
หลี่ซื่อพบหลิ่วซื่อและหลินซื่อที่เพิ่งวิ่งออกมาด้านนอกห้องเช่นกัน
“พี่รอง พี่สะใภ้รอง เกิดอะไรขึ้น?”
หลี่ซื่อตะโกนถาม
จูเอ้อร์อย
