ดลูกชายให้ท่าน…” คร่ำครวญจบนางก็อุ้มอู๋เป่าที่อยู่บนเตียงยื่นให้เขาพลางบอก “ดูสิ เขาเป็นลูกชายท่าน หรือว่าเพื่อนังจิ้งจอกนั่น ท่านถึงกับไม่ต้องการลูกชายเลยหรือ?”
“เฮ้อ…” จูเอ้อร์มองลูกชายแล้วถอนหายใจ
“ใช่แล้ว ไม่ว่านังจิ้งจอกจะมีดีแค่ไหน แต่จะสำคัญไปกว่าลูกชายท่านหรือ ต่อไปท่านไม่ต้องสนใจนางอีก ต่อให้เป็นการเห็นแก่อู๋เป่า เราก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเถอะนะ”
พวกเขาอยู่ด้วยกันมานาน นานทีที่หลิวซื่อจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงเว้าวอนเพียงนี้
หากนางทำสิ่งใดผิดไปยังกล่าวขอโทษได้ ทว่าหากเขาหมดใจแล้วนางจะทำอย่างไรได้อีก?
ออกจากสกุลจูแล้วไปหาสามีใหม่หรือ?
มีสามีใหม่ก็ถูกตราหน้าว่าเป็น ‘คนส่ำส่อน’ ชีวิตนางคงได้พังทลาย
สิ่งเดียวที่พอมีโชคคือยังมีลูกชายคนนี้ ต่อให้ชีวิตยากเข็ญและเจ็บปวดเพียงใดนางก็ยังรอดไปได้ ความสัมพันธ์ของนางกับจูเอ้อร์ไม่อาจกลับไปเป็นดังเดิม ยามแก่เฒ่านางยังมีลูกชายคนนี้คอยเลี้ยงดู
“หลิวซุ่ยซุ่ย ข้าแก้ไขอดีตที่ผิดพลาดของข้าไม่ได้…” เมื่อเห็นหลิวซื่อน่าสงสารปานนี้ เขาก็ใจไม่ดีเช่นกัน
พวกเขาแต่งงานกันมานาน ไฉนเลยจะไม่รู้ว่านี่ไม่ใช่ความผิดของนาง
เพียงแค่หมวกบนศีรษะเขาเป็นสีเขียวไปเสียแล้ว…
หลิวซื่ออึ้งเมื่อเห็นเขาเอ่ยปาก นางรีบปาดน้ำตาออก “หากท่านยังตัดใจจากนังจิ้งจอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงต่อไปท่านอยู่กับข้าอย่างสงบสุข ข้าจะไม่หึงหวงอีก ข้าจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับท่านเลย…”
นางลน
