ต้วนหลิงเทียนกล่าวขอบคุณ ก่อนที่จะพูดต่อ “ลุงหานหลังจากที่ข้ามาถึงดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าได้ไม่นาน ก็มีวาสนาได้คบหากับสหายผู้หนึ่งโดยบังเอิญ และสหายผู้นี้ยังมีอายุไม่ได้มากมายไปกว่าข้าสักเท่าไร หากแต่วันที่พบกันพลังฝีมือของเขากลับเหนือล้ำอย่างที่ข้าทาบไม่ติด…และหลายปีที่แล้วเขากล่าวบอกข้าไว้ว่า ขอบเขตที่เขาบรรลุถึงก็คือเซียนดั้งเดิมขั้นสูงสุด…ตอนนี้ก็ผ่านมาหลานปีดีดัก…”
“พลังฝีมือของเขาสมควรบรรลุถึงเซียนขัดเกลาแล้ว…”
ต้วนหลิงเทียนมองกล่าวกับหานเจิ้งเทียนด้วยประกายตาเฉียบคม “ข้าคิดที่จะออกไปตามหาตัวสหายนี้ ตามเบาะแสที่เขาทิ้งไว้ให้ข้า…และขอให้เขาฆ่านายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องนั้นทิ้งไปเสียระหว่างการประลองจัดอันดับสุดยอดนักรบฟ้าลิ่วล่อง!!”
เปรี๊ยง!!
วาจานี้ของต้วนหลิงเทียนประหนึ่งอัสนียามแล้งฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมของหานเจิ้งเทียนอย่างจัง พาลให้หนังศีรษะด้านชา คนอื้ออึง!
สำหรับมันแล้วนี่นับเป็นเรื่องราวที่สร้างความประหลาดใจครั้งใหญ่จริงๆ!!
“เสี่ยวเทียน…จะ เจ้ามั่นใจหรือ?”
อย่างที่เคยกล่าวไปว่ามันไม่สงสัยในคำพูดของต้วนหลิงเทียน ที่ถามคำถามนี้หมายถึงว่าสหายของต้วนหลิงเทียนที่ว่า มีพลังฝีมือสูงส่งถึงขั้นนั้นหรือไม่?
